Αρχιερατικό Συλλείτουργο για τα ονομαστήρια του Σεβ. Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ

Αρχιερατικό Συλλείτουργο τελέσθηκε στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγ. Σκέπης Εδέσσης για την μνήμη του προφήτου Ιωήλ, κατά την οποία άγει τα ονομαστήριά του ο Σεβ. Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ.
Την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου τελέσθηκε ο Όρθρος της εορτής χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου κ. Ανδρέα.
Ακολούθησε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Εδέσσης κ. Ιωήλ.
Συλλειτούργησαν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Βρυούλων κ. Παντελεήμων, Βεροίας κ. Παντελεήμων, Φλωρίνης κ. Θεόκλητος, Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέας, Κοζάνης κ. Παύλος, Νέας Κρήνης κ. Ιουστίνος και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Θερμών κ. Δημήτριος. Συμπροσευχόμενοι επίσης παρέστησαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Γρεβενών κ. Δαβίδ και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος, Ηγούμενος της Ι. Μονής Βλατάδων.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβ. Ποιμενάρχης κ. Ανδρέας, ο οποίος ομίλησε για τις ιδιότητες και γνήσια γνωρίσματα του προφητικού χαρίσματος.
Εξήρε επίσης τα χαρίσματα και την εκκλησιαστική προσφορά του εορτάζοντος Μητροπολίτου Εδέσσης κ. Ιωήλ.
Στην Θεία Λειτουργία μετείχαν πολυάριθμοι κληρικοί, μοναχοί και μοναχές της Ιεράς Μητροπόλεως καθώς και άλλων Μητροπολιτικών επαρχιών. Παρέστησαν επίσης ο Δήμαρχος Εδέσσης κ. Δ. Γιάννου, οι βουλευτές Πέλλας κ. Γ. Καρασμάνης και Ι. Σηφάκης, Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας κ. Λάζαρος Κυρίζογλου, Δήμαρχος Αμπελοκήπων-Μενεμένης, ο Αστυνομικός Διευθυντής Πέλλας κ. Σπυρίδων Διόγκαρης, ο Διοικητής Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Έδεσσας κ. Ζώης Γιώτης και άλλοι εκπρόσωποι αρχών και φορέων.
Κατά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο εορτάζων ποιμενάρχης ευχαρίστησε όλους τους παρόντες Αρχιερείς, κληρικούς, άρχοντες, όλους τους κληρικούς και λαϊκούς συνεργάτες του αλλά και τον πιστό λαό, που κατέκλυσε τον Ι. Ναό, για την παρουσία και την αγάπη τους.

 

Ακολουθεί η ομιλία του Σεβ. κ. Ανδρέα:

 

Η Εκκλησία μας, ως χώρος αποκάλυψης του Τριαδικού Θεού, ως πεδίο θεραπείας και μεταμόρφωσης, ως κοιτίδα χάριτος και αφθαρτοποίησης του ανθρώπου, μάς παρέχει σήμερα για ακόμη μία φορά τη δυνατότητα για περισυλλογή. Μας δίνει και πάλι αφορμή για αναστοχασμό και συνάμα χαρά, με την εορτή του Προφήτου Ιωήλ που τιμούμε σήμερα, αλλά και τα σεπτά ονομαστήρια του εν Χριστώ αδελφού, πεφιλημένου Αγίου Εδέσσης κ. Ιωήλ.

Το προφητικό χάρισμα ουδέποτε εξέλειψε, αδελφοί μου, από την Εκκλησία μας, έστω κι αν είναι δυσεύρετο και δυσδιάκριτο, έστω κι αν πρέπει να το αναζητήσει κάποιος «εν όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης», αλλά και δίπλα μας. Και είναι δυσεύρετο διότι αποτελεί απαύγασμα της θεοπτίας και της εμπειρίας που έχει ο Προφήτης σε σχέση με το Θεό. Είναι αυτό το στοιχείο της εμπειρίας που αργότερα μεταφέρεται, ως αγιοπνευματικό βίωμα, στην εκάστοτε χριστιανική κοινότητα, σύμφωνα με την Α΄ Ιωάννου επιστολή, όπου σημειώνεται:  «Ό …  ακηκόαμεν, ό εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ό εθεασάμεθα και αι χείραις ημών εψηλάφησαν… (ταύτα) απαγγέλλομεν και ημίν, ίνα και υμείς κοινωνίαν έχητε μεθ’ ημών». (Α΄ Ιωάν. 1, 1· 3).

Το προφητικό χάρισμα είναι επίσης δυσδιάκριτο, διότι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, όπου πολλές φορές επινοούνται και προβάλλονται κατασκευασμένες προφητείες που αποπροσανατολίζουν και κινδυνολογούν, η αληθινή προφητεία κρύβεται στη σφαίρα της σιωπής, διότι προϋποθέτει την ταπείνωση, την αγιότητα του προφήτη.

Το προφητικό χάρισμα έχει επίσης ένα άλλο χαρακτηριστικό. Δεν διαταράσσει τις σχέσεις, δεν καλλιεργεί την έχθρα στον άνθρωπο, δεν διχάζει και δεν στοχοποιεί, αλλά αντίθετα ενώνει, στηρίζει, οικοδομεί και λειτουργεί υποστηρικτικά στην εκκλησιαστική κοινότητα, όπως σημειώνει ο Απόστολος Παύλος: «ο δε προφητεύων ανθρώποις, λαλεί οικοδομήν και παράκλησιν και παραμυθίαν … εκκλησίαν οικοδομεί». (Α΄ Κορ. 14, 3·4).

Το αιώνιο πρόβλημα της σχέσης του ανθρώπου με το Θεό θέτει ο Προφήτης Ιωήλ. Μέσα από την αφήγηση των συμφορών, των δοκιμασιών και των θεομηνιών, του παλαιού Ισραήλ, προβάλλει το πάντοτε βασανιστικό ερώτημα της ανθρώπινης ευθύνης, για τις υφιστάμενες δοκιμασίες. Ο Προφήτης Ιωήλ αποκαλύπτει την αγιοπνευματική δυναμική που θα καταυγάσει, με σωτηριολογική προοπτική, μετά από επτά αιώνες τον άνθρωπο. Μας προλέγει το μυστήριο της Πεντηκοστής. Μέσα από την προσδοκία της χαρίτωσης του ανθρώπου από το Πανάγιο Πνεύμα, με τη νέα εν Χριστώ ζωή του, απαντάται και το μείζον ερώτημα της σχέσης του με το Θεό.

Κάτω από το πνεύμα αυτό, αγαπητοί μου αδελφοί, γίνεται κατανοητός ο λόγος του  Προφήτη Ιωήλ, του «Προφήτη της Πεντηκοστής», όπως αλλιώς ονομάζεται, -εξαιτίας της προφητείας του για την έλευση του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής- ενός προσώπου της Παλαιάς Διαθήκης, που η ιστορική του παρουσία τοποθετείται στα Ιεροσόλυμα κατά τον 7ο αιώνα π.Χ.

Ο παραστατικός, ποιητικός και εσχατολογικός λόγος του Προφήτη Ιωήλ, του οποίου το όνομα, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, είναι συνδεδεμένο με εκείνο του Θεού και την αγάπη Του, έρχεται να στηρίξει, αλλά όχι να διχάσει. Έρχεται να αφυπνίσει, αλλά όχι να εξουθενώσει τους ήδη καταβεβλημένους από τις υλικές καταστροφές Ιουδαίους. Τους καλεί να θρηνήσουν, «να έλθουν εις εαυτόν», διότι «εγγύς η ημέρα Κυρίου» (Πρβλ. Ιωήλ 2, 2).

Σήμερα, λοιπόν, που η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του μεγάλου αυτού προφήτη, η τοπική Εκκλησία της Πέλλας και Έδεσσας, «χαίρεται και αγάλλεται» με τα ονομαστήρια του αγαπητού εν Χριστώ αδελφού και συλλειτουργού κ. Ιωήλ.

Ο πολυτάλαντος αδελφός, ο αδάμας της Εκκλησίας, με το αρχιερατικό του ήθος, την ιεροπρέπεια και σεμνοπρέπεια, την ανεπιτήδευτη απλότητα, τον δεινό συγγραφικό και υμνογραφικό του κάλαμο, τιμά τον Προφήτη του οποίου το όνομα φέρει. Με την καρδιά του, την «τετρωμένη αγάπης», όπως θα έλεγε ο αείμνηστος πνευματικός του Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, στηρίζει αόκνως, χειραγωγεί, παραμυθεί και θεραπεύει το εμπιστευθέν του, από τον Κύριό μας, ποίμνιο.

Ο διαχρονικά, εν αγιοπνευματική χάρη, απλός, αλλά και μεστός σε περιεχόμενο λόγος του εν Χριστού αδελφού, αγίου Εδέσσης, φαντάζει ως κραυγή αποκαλυπτικής αγωνίας, βγαλμένη από τα βάθη των αιώνων, ενάντια στην εκκοσμίκευση, στην αμετροέπεια του σήμερα και την αναλγησία του κόσμου. Αγωνιά για το αύριο και μεθαύριο του συνεχώς μεταβαλλόμενου κόσμου. Όπως άλλοτε ο προφήτης Ιωήλ, ελέγχει τον φθοροποιό εφησυχασμό και προτρέπει αφυπνιστικά με το λόγο του σε θρήνο και συστολή, για όσα συμβαίνουν γύρω, διότι αναγνωρίζει ότι η πρώτη μορφή αντίστασης ενάντια στα φθοροποιά σχήματα του αιώνος τούτου, είναι η συστολή, ο θρήνος, η εν γένει εγκράτεια και η μεταμέλεια: «Κλαύσατε· θρηνήσατε πάντες…, έλεγε τότε προφήτης Ιωήλ, ότι εξήρται εκ στόματος υμών ευφροσύνη και χαρά. ότι έθνος ανέβη επί την γην μου ισχυρόν και αναρίθμητον… και έθετο την άμπελόν μου εις αφανισμός…» (Ιωήλ 1, 5-6·7) και σε άλλο σημείο υπογραμμίζει με θρήνο ψυχής ο Προφήτης: «οι ιερείς θρηνείτε, οι λειτουργούντες θυσιαστηρίω· εισέλθατε υπνώσατε εν σάκκοις λειτουργούντες Θεώ, ότι απέσχηκεν εξ οίκου Θεού υμών θυσία και σπουδή. αγιάσατε νηστείαν, κηρύξατε θεραπείαν…» (Ιωήλ 1,13)

O φιλοκαλικός, σεβάσμιος και φιλάγιος εν Χριστώ αδελφός Ιωήλ, δεν εθελοτυφλεί για όσα συμβαίνουν, δεν μεμψιμοιρεί για όσα δεν έγιναν, αλλά, αντλώντας δύναμη από το Ιερό Θυσιαστήριο, ατενίζοντας το μέλλον, αρθρώνει «λόγο παρακλήσεως» προς τον ταλαιπωρημένο σύγχρονο άνθρωπο, με  την ομιλία, τους ύμνους και τη σιωπή του.

Την ώρα αυτή, αγαπητοί μου χριστιανοί, φέρνω στη σκέψη μου το διαχρονικά επίκαιρο προσκλητήριο του Προφήτη Ιωήλ, που μας καλεί όλους, κλήρο και λαό, άρχοντες και αρχόμενους, και δίνει μια νότα αισιοδοξίας στην αποθαρρυντική, πεζή καθημερινότητά μας και μάς προτρέπει: «… διαρρήξατε τας καρδίας υμών και μη τα ιμάτια υμών και επιστράφητε προς Κύριον τον Θεόν υμών, ότι ελεήμων και οικτίρμων εστί, μακρόθυμος και πολυέλεος.» (Ιωήλ 2, 13).

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας