Εξόδιος ακολουθία της αείμνηστης Έφης Γαϊτάνη

Το Σάββατο 6 Ιουλίου, τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία της αείμνηστης Έφης Γαϊτάνη, Καθηγήτριας του 3ου Γυμνασίου Αγίου Νικολάου, από τον Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ανδρέα, στην Ενορία Κάτω Πουλιών Μονοφατσίου, παρουσία εκπαιδευτικών και πλήθους κόσμου.

Στην εξόδιο αναγνώστηκαν ένθερμοι επικήδειοι λόγοι, τους οποίους παραθέτουμε, ενώ ο Σεβασμιώτατος τόνισε τη σχέση του ουρανού και της γης μέσα από το μυστήριο του θανάτου εξαίροντας παράλληλα τη ζωή της εκλιπούσης.

 

Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος από τον Διευθυντή του 3ου Γυμνασίου Αγ. Νικολάου κ. Μιχαήλ Βιτωράκη:

Αγαπητή μας ΠράξιαΕφη.

Συγκλονισμένοι όλοι οι συνάδελφοι σου στο 3ο Γυμνάσιο Αγ.Νικολάου, ακούσαμε το απροσδόκητο νέο της απώλειας σου. Δυο μήνες πριν ήσουν μαζί μας υγιής ενεργητική, πάντα συνεπής στα καθήκοντα σου. Το ξαφνικό νέο μας λύγισε όλους.

Μεταφέρω στην οικογένεια σου τα θερμά συλλυπητήρια όλων των συναδέλφων. Ο Σύλλογος διδασκόντων του 3ου Γυμνασίου Αγ.Νικολάου, θα συνεδριάσει αρχές Σεπτεμβρίου, για να συζητήσει την έμπρακτη συμπαράσταση του.

Όλη τη διάρκεια του Χρόνου, θαυμάσαμε τη μεγάλη σου συνέπεια, την ευσυνειδησία και την υψηλή αίσθηση καθήκοντος, που έδειξες υπό δύσκολες συνθήκες.

Ο Κύριος της Αγάπης θα σε δεχτεί τώρα στην αγκάλη του να σε αναπαύσει.

Αιωνία σου η μνήμη

Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος από το Γυμνασιάρχη και Πρόεδρο Παγκρητίου Συνδέσμου Θεολόγων κ. Μιχαήλ Τσακιράκη: 

Σεβασμιότατε

Σεβαστοί πατέρες

Ιερή αδελφότητα της Ι.Μ. Παναγίας Καλυβιανής

Ευλογημένοι χριστιανοί και συγγενείς της θανούσας.

Η συνάδελφος Ευπραξία είχε το όνομα είχε και τη χάρη, αφού το έδειξε σε όλους μας με τη ζωή αλλά και το θάνατό της! ‘Έρχομαι από το ιστορικό χωριό της Κριτσάς στο Γυμνάσιο του οποίου επίσης υπηρέτησε τη φετινή σχολική χρονιά ευσυνείδητα και ακούραστα. Από τη θέση της Διεύθυνσης σας φέρνω τα θερμά συλλυπητήρια του Συλλόγου των συναδέλφων καθηγητών, του Συλλόγου των Γονέων και Κηδεμόνων και βέβαια την λύπη και το σεβασμό των μαθητών/τριών που την γνώρισαν και την αγάπησαν γιατί τους βοήθησε.

Στους τεθλιμμένους γονείς της εκφράζουμε βέβαια τα θερμά συλλυπητήρια για τη φοβερότατη αυτή νέα δοκιμασία, να αποχαιρετούν το αγαπημένο τους σπλάχνο στην αιωνιότητα αλλά και τα θερμά ταυτόχρονα συγχαρητήρια για τη κόρη που ανάθρεψαν και παρέδωσαν στη κοινωνία και στο Θεό. Ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ! Διακρινόταν για την αρχοντιά και την λεπτή και ευγενική της φύση. Απόπνεε το σεβασμό και ενέπνεε τη σχολική τάξη, κοσμούσε με τη παρουσία της το σύλλογο των καθηγητών .Αγαπούσε τα γράμματα, τη παιδεία και την έρευνα από μικρό παιδί όπως μας πληροφόρησαν και οι συγγενείς αλλά κι οι καθηγητές που της πρόσφεραν την εγκύκλιο παιδεία. Σοβαρή και μετρημένη σε όλα της, συνεπής στην εργασία της, ταυτόχρονα ευαίσθητη με αγάπη για την τέχνη και την αρετή.

Όταν η επάρατη ασθένεια της χτύπησε τη πόρτα τότε αποκαλύφθηκε επίσης η γενναιότητά της και η πίστη της στο Θεό. Δεν δείλιασε, δέχτηκε την πρόκληση και προσκολλήθηκε με όλη της την ύπαρξη στον Κύριο όπου εναπέθεσε τις ελπίδες της για ζωή.. Αγωνίστηκε με τη προσευχή και ιδιαίτερα με την ανάγνωση των Ψαλμών να νικήσει το φοβερό μυστήριο του θανάτου και πράγματι νίκησε! Δεν άφησε ούτε στιγμή την απειλή του θανάτου και τη στέρηση της ζωής που απλωνόταν μπροστά της να παγώσει τη ψυχή της, να πέσει σε απελπισία και αδιέξοδο αλλά παρέδωσε το πνεύμα της αγκιστρωμένο και ασφαλισμένο σε Εκείνον που τη κάλεσε γρήγορα κοντά του στην αληθινή και αιωνία Ζωή..

Σεβασμιότατε, το μόνο που ταιριάζει να πούμε στους καλούς αυτούς γονείς που αποχαιρετούν πρόωρα το παιδί τους είναι ο λόγος του Ευαγγελίου, ο λόγος του Χριστού μας που όταν συνάντησε την χήρα της Ναίν (Λουκ. ζ΄, 11-18) να συνοδεύει το μονάκριβο γιο της στην τελευταία του κατοικία σταμάτησε τη πομπή, την σπλαχνίσθηκε και της ζήτησε να μη κλαίει. Πλησίασε μετά ο Χριστός το φέρετρο, ακούμπησε το νεκρό σώμα του νέου και του είπε: «Σήκω πάνω». Αμέσως σηκώθηκε ο νεκρός νέος και άρχισε να μιλά και ο Κύριος τον παρέδωσε στη μητέρα του. Αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα της Αναστάσεως δίνει ο Χριστός και η Εκκλησία: την προσδοκία της τελικής Ανάστασης στη Βασιλεία του Θεού όπου όλοι θα σμίξουμε ξανά στη χαρά και στο ανέσπερο φως Του, όπως ακούσαμε και από τα αναγνώσματα της νεκρώσιμης ακολουθίας τον Απόστολο και το Ευαγγέλιο.

Η Ευπραξία μπορεί να έφυγε γρήγορα λοιπόν από κοντά μας αλλά άφησε σπουδαία και μοναδική παρηγοριά το μικρό της γιο τον Κυριάκο που η ανατροφή του θα δώσει χαρά και ζωή στους συγγενείς και είναι απόδειξη μιας ακόμη νίκης της κατά του θανάτου!

Καλό παράδεισο Ευπραξία!

 

Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος από τον κ. Χρήστο Καραγιάννη: 

Είναι στιγμές που κλονίζονται νόμοι της λογικής, τρίζουν και αμφισβητούνται αξίες,  κλυδωνίζονται συστήματα, διαταράσσονται ισορροπίες. Μια τέτοια μαύρη στιγμή και η σημερινή. Σε ποια νομοτέλεια να την αποδώσεις; Σαν ποιας αιτίας αποτέλεσμα να τη δεις; Ποιας φριχτής δύναμης, ποιας αδυσώπητης στυγνής δύναμη θέλημα να τη θεωρήσεις;

Πιάνοντας το μολύβι να γράψω δυο λόγια, τηρώντας μία υπόσχεση, πίστευα ότι θα ήταν κατορθωτό ακόμα και εύκολο! Να πω εγκώμια, επαίνους, παρηγοριές που θα μπορούσαν να μας ανακουφίσουν, να γλυκάνουν. Ε, λοιπόν, δεν βρήκα τέτοια λόγια, δεν θα πω τέτοια λόγια, δεν μπορώ, δεν θέλω να πω τέτοια λόγια. Θα πω λόγια που σχίζουν καρδιές που φαρμακώνουν ψυχές, λόγια – μαχαίρια που σφάζουν.

Με τι λόγια να απευθυνθώ σε δύο γονείς δίπλα χαρακαμμένους; Σε δύο γονείς που η μοίρα τους επέλεξε να πιουν τόσο φαρμάκι; Με τι λόγια να μιλήσω για μία κοπελάρα που έφυγε τόσο άδικα, τόσο παράλογα; Για ένα αγγελούδι που βρέθηκε τόσο αναίτια στην ορφάνια την πικρή;

Πάντα στεκόμαστε εμείς οι άνθρωποι έντρομοι μπροστά στο θάνατο. Όμως τον αντιμετωπίζουμε!  Όταν τα εγγόνια θάβουν τους παππούδες, όταν τα παιδιά θάβουν τους γονείς,  όταν οι μικροί κατευοδώνουν τους μεγάλους πονάμε. Ναι! Αλλά το αντιμετωπίζουμε.

Όταν όμως αλλάζει η σειρά, όταν αλλάζει η τάξη, τότε είναι φρικτό!
Καλοί μου Κυριάκο και Ελένη. Αυτό που φαίνεται αδιανόητο, χτύπησε τη ζωή σας, έκαψε την καρδιά σας δύο φορές.
Πώς να σας μιλήσω για υπομονή; Πως θα σας μιλήσω για κουράγιο; Το θεωρώ πολύ ψεύτικο και δεν το τολμώ.

Υπήρξατε θαυμάσιοι γονείς, προέρχεστε από εξαιρετικές οικογένειες, δημιουργήσατε εξαιρετική οικογένεια. Η λογική συνέπεια αυτών έπρεπε να ήταν διαφορετική, αλλά έπρεπε να σας τύχουν.
Ποια λογική όμως να βρει κανείς στις άγριες εκδηλώσεις της μοίρας;

Ήξερα την κόρη σας από μαθήτρια, που υπήρξα δάσκαλός της. Ήταν ωραίο μυαλό, ευγενική και καλοπροαίρετη. Το απέδειξε εξάλλου με τις ενέργειές, τις επιλογές της, τη στάση της στη σύντομή της ζωή.
Χάσατε έναν άγγελο! Χάσαμε έναν άγγελο!
Μακάρι να γλυκαίνει τον πόνο σας η σκέψη ότι το Δημητράκι σας θα έχει τώρα κοντά του φροντίδα και συντροφιά τη μεγάλη του αδελφή.
Τώρα, αγκαλιάζοντας το ακριβό σας εγγονάκι να νιώθετε ότι κρατάτε την Έφη σας αγκαλιά. Μην κλάψετε καλοί μου Κυριάκο και Ελένη. Τα δάκρυα των ζωντανών, λέει ο ποιητής, θολώνουν το νερό όπου πίνουν οι ψυχές των νεκρών όταν κατεβαίνουν στον Άδη για να ξεχάσουν.
«Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται,

διαβαίνοντας λιβάδι’ απ’ ασφοδίλι*,

πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

 

Α δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι*,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν·

θέλουν – μα δε βολεί* να λησμονήσουν».

Καλό ταξίδι κοπελάρα μου, Καλό παράδεισο!