Εκδημία του Πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας Εμμανουήλ Γαρεφαλάκη

Σε κλίμα βαθειάς θλίψης τελέσθηκε το Σάββατο 20 Ιουνίου η εξόδιος ακολουθία του αεροπόρου της Πολεμικής μας Αεροπορίας, αείμνηστου Εμμανουήλ Γαρεφαλάκη, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου στο Καστέλλι Πεδιάδος, ο οποίος έφυγε αιφνίδια σε ηλικία 33 ετών ύστερα από τροχαίο δυστύχημα που είχε στη λεωφόρο Σούδας στα Χανιά.

Στην νεκρώσιμη ακολουθία του αδικοχαμένου νέου, προεξήρχε ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Κνωσσού κ. Πρόδρομος με την κανονική άδεια του Σεβ. Ποιμενάρχου μας κ. Ανδρέα, ο οποίος ευρισκόταν στο Σαμπεζύ για τις εργασίες της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Στο τέλος της κηδεία ψηφίσματα ανέγνωσαν ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Καστελλίου κ. Βασίλειος Εργαζάκης, η εκπαιδευτικός κ. Αικατερίνη Τσαμασλίδου, ενώ επικήδειο εκφώνησε ο Προϊστάμενος της Ενορίας Καστελλίου Αρχιμ. Ιερόθεος Χιώτης. Στη συνέχεια ο Θεοφιλ. κ. Πρόδρομος απηύθυνε παρηγορητικούς λόγους στους γονείς και την αδελφή του κεκοιμημένου Εμμανουήλ, μεταφέροντας παράλληλα τις θερμές συλλυπητήριες ευχές του Σεβ. κ. Ανδρέου.

Το Σάββατο 27 Ιουνίου, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ανδρέας αφού επέστρεψε από το Σαμπεζύ, μετέβη στο Καστέλλι και στο κοιμητήριο της Ενορίας του Αγίου Αντωνίου, όπου τέλεσε τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του εκλιπόντος αεροπόρου. Στη συνέχεια επισκέφτηκε την οικία του εκδημήσαντος νέου, όπου για πολλή ώρα συμπαραστάθηκε με λόγους πατρικούς τους γονείς, την αδελφή και στους οικείους του Εμμανουήλ.

Κατά την επίσκεψή του στο Καστέλλι ο Σεβασμιώτατος παρατήρησε το βαρύ κλίμα και τον βουβό θρήνο που επικρατεί στην περιοχή από τον αδόκητο χαμό του αγαπητού στην ευρύτερη κοινωνία Εμμανουηλ. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι Καστελλίου, Πολυθέας και Διαβαϊδέ, ακύρωσαν τις προγραμματισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις τους ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του Εμμανουήλ Γαρεφαλάκη.

Σύντομο Βιογραφικό: Ο Εμμανουήλ Γεραφαλάκης γεννήθηκε στο Καστέλλι Πεδιάδος το έτος 1987 και τις εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποίησε στα εκπαιδευτήρια του Καστελλίου. Στη συνεχεία εισήχθη στην Σχολή της Αεροπορίας από την οποία πραγματοποίησε το όνειρό του να γίνει πιλότος. Ήταν μέλος της ομάδας Ζεύς της Πολεμικής μας Αεροπορίας. Ήταν άγαμος.

Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος του Πανοσιολ. Αρχιμ. Ιεροθέου Χιώτη, Προϊσταμένου της Ενορίας Αγίου Αντωνίου Καστελλίου:

«Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπ᾿ ἄρτι.

…ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν·

τὰ δὲ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ᾿ αὐτῶν». (Ἀποκ. 14, 13)

Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Κνωσοῦ κ. Πρόδρομε, ἐξοχότατε κ. Περιφερειάρχα, ἀξιότιμε κ. Δήμαρχε, ἐντιμότατε κ. Ἀρχηγέ, λοιπές ἀρχές καί ἐξουσίες τοῦ τόπου, πενθηφοροῦντες γονεῖς Νίκο καί Μαρία, λοιποί συγγενεῖς, τεθλιμμένον ἐκκλησίασμα,

Μέ τούς λόγους τούτους ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως δυνάμεθα, ἄκροις δακτύλων, νά ἀναφερθοῦμε εἰς τό θλιβερό τοῦτο γεγονός τοῦ ἀδοκήτου θανάτου τοῦ πολυκλαύστου καί εὐέλπιδος Μανώλη.

Εἰς τό θλιβερό τοῦτο ἄκουσμα οἱ πάντες συνεκλονίσθημεν  καί ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ συναισθάνθημεν τήν ματαιότητα τοῦ βίου τούτου, διότι «ὥσει καπνός αἱ ἡμέραι ἡμῶν» (Ψαλμ. 101, 12). Ἐν τῇ ματαιότητι τοῦ προσκαίρου βίου ἡμῶν διαρκῶς ἀγωνιζόμεθα ἐκ τῶν ποικίλων πειρασμῶν καί ἐπιθέσεων τοῦ ἀλλοτρίου νά κερδίσουμε τήν αἰώνιον ζωή.

Εἶναι μακάριοι οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες διά νά ἀναπαυθοῦν ἀπό τούς κόπους των· τά δέ ἐνάρετα ἔργα των θά τούς συνοδεύουν σάν θησαυρός ἀναφαίρετος εἰς τήν ἄλλην ζωήν, ὡς ἀπόδειξη τῆς πίστεώς τους καί συνήγορός τους ἐνώπιον τοῦ δικαίου Θεοῦ.

Ἡ θεϊκή ἐκλογή τῶν ἀνθρώπων ἐκ τοῦ ὁρατοῦ τούτου κόσμου εἰς τόν αἰώνιο καί ἀόρατο ἐξυπηρετεῖ τό θεῖον θέλημα, τό ὁποῖο δέν δυνάμεθα νά τό γνωρίζουμε, καθότι τά πνευματικά ἡμῶν ὄμματα εἶναι ἀνώριμα νά τό ἀντιληφθοῦν. Ἡ ἐξ ἁρπαγῆς ἐκδημία τοῦ ἀδελφοῦ μας ὑποκρύπτει ἕνα πνευματικό θεῖον σχέδιο, τό ὁποῖο σίγουρα εἶναι διά τήν διασφάλιση τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς του κατά τό, «μακάριοι οὕς ἐξελέξω, καὶ προσελάβου, Κύριε…».

Θεοφιλέστατε, ἀγαπητοί ἀδελφοί.

Τό πένθος βαρύ! Ἡ ἀπώλεια μεγάλη! Ὁ θρῆνος σπαρακτικός!

Οἱ πάντες κλαίομεν ἔμπροσθεν εἰς τόν ἄπνουν μεθ’ ἡμῶν προκείμενον καί ἐν τιμῇ ἐκ τῆς ἐκκλησίας καί συμπάσης της πολιτείας προπεμπόμενον, κύκλῳ ἀνθέων καί πλήθους λαοῦ ἀετόν τῆς Πολεμικῆς ἡμῶν Ἀεροπορίας, ὡς καί ὁ Χριστός ἔκλαυσεν τόν Λάζαρον, ὅμως παρηγορούμεθα ἐκ τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου Ἀναστάσεως αὐτοῦ.

Ὁ Μανώλης ἦτο ὑπόδειγμα καλοσύνης, ἀνδρείας, θάρρους, ἀποφασιστικότητος, ἤθους καί πίστεως! Γεννήθηκε τό ἔτος 1987 ἐδῶ εἰς τό Καστέλλι καί τᾶς ἐγκυκλίους σπουδᾶς τοῦ διήκουσεν εἰς τά ἐκπαιδευτήρια τῆς κωμοπόλεως ἠμῶν. Ἐν συνέχειᾳ εἰσήχθη εἰς τήν Σχολήν τῆς Ἀεροπορίας ἐκ τῆς ὁποίας ἐξεπλήρωσε πόθον παιδικόν, νά καταστεῖ πιλότος.

Οἱ ὧρες εἰς τούς αἰθέρες πολλές, οἱ ἀναχαιτίσεις ἐπίσης. Ἅπαντες ἐδῶ εἰς τό Καστέλλι γνωρίζαμε πότε ἦτο χειριστής ὁ Μανώλης καί τοῦτο διότι μᾶς ἔδινε τό στίγμα του ἐκ τοῦ ἤχου τοῦ ἀεροσκάφους.

Ἐκ τῆς θέσεώς του, ὡς μαχίμου εἰς τήν ὁμάδα «Ζεύς» τῆς Πολεμικῆς ἡμῶν Ἀεροπορίας, κατατάσσεται εἰς τούς ἥρωας καί ἐκ τῆς τελευτῆς του εἰς τούς μάρτυρας τῆς ἀσφάλτου.

Σήμερον θρηνοῦμε καί πάσχουμε ὡς ἄνθρωποι, οἱ γονεῖς, ἡ ἀδελφή, οἱ προπάτορες καί προμήτορες, συγγενεῖς τε καί φίλοι, τό Καστέλλι, τό Ἡράκλειο, ἡ Κρήτη καί ἡ Ἑλλάδα, ἕνα ἄξιο ἀετόν, ἕνα εὐαίσθητο καί καλόψυχο παιδί, ἕνα ἐπίγειο ἄγγελο.

Μανώλη, καλό μας παιδί, ἀδελφέ πεφιλημένε!

Ἐξέρχεσαι ἐκ τοῦ κόσμου τούτου εἰς τήν αἰωνιότητα ἀφήνοντας τεθλιμμένους ἀνθρώπους. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης μᾶς λέγει ὅτι, «…πάντες οἱ ἐν τοῖς µνηµείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσονται, οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς…» (Ἰω. 5, 28-29). Ἐκεῖ εὐχόμεθα ἅπαντες οἱ ἐνταῦθα παρευρισκόμενοι νά τύχεις! Εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, τῆς τρυφῆς τοῦ Παραδείσου, εἰς τήν αἰώνιον δόξα καί ὕμνηση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Ἡμεῖς δέ, θά ἔχομεν παρακαταθήκη καί θά ἐνθυμούμεθα τό χαμόγελό σου, τήν καλήν σου καρδία, τό γενναῖο σου φρόνημα ὑπέρ τῆς φιλτάτης ἡμῶν Πατρίδος καί τόν ἀποχαιρετισμό σου εἰς ὅλο τό Καστέλλι μέ τόν ἦχο τοῦ ἀεροσκάφους, πού χειρίστηκες τήν παρελθοῦσα Πέμπτη.

Περαίνοντας, ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς ἐπέτρεψέ μοι Μανώλη νά σέ ἀποχαιρετήσω ἐκ μέρους ὅλων τῶν Κατοίκων τῆς Ἐνορίας Καστελλίου μέ τρεῖς μαντινάδες τοῦ Μανώλη Ζερβακάκη:

«Χατίρι δέν ἐχάλασες ποτέ σου τῶν ἀνθρώπων

 κ’ οἱ κόποι τῶν γονέων σου εἴχανε πιάσει τόπο»

«Τιμή μεγάλη στό χωριό ἦταν ἡ λεβεντιά σου,

γι’ αὐτό θά μείνει ἀθάνατο γιά πάντα τό ὄνομά σου»

«Πάλι φτερά στούς ὤμους σου θά ‘χεις νά ξεχωρίζεις

 και νά ‘ρχεσαι στοῦ Κύρη σου τό σπίτι νά καθίζεις»

Καλή ἀνάπαυση, καλή ἀντάμωση ἀγαπημένο μας παιδί.