Το Σάββατο 29 Αυγούστου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην Άρβη Βιάννου, τελέσθηκε η Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτου κ. Φιλοθέου Πηγιάκη. Στη Θεία Λειτουργία παρέστη συμπροσευχόμενος εκ του Ιερού Βήματος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Ανδρέας.
Προ της απολύσεως, τελέσθηκε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αειμνήστου Πρωτοπρεσβυτέρου Στυλιανού Γεωργιαννάκη.
Για το πρόσωπο και τα χαρίσματα του μακαριστού ιερέως ομίλησε ο Πρωτοσύγκελλος μας, ο οποίος, αναφέρθηκε με συγκίνηση στην προσωπικότητα, την ιερατική πορεία και την προσφορά του στην τοπική Εκκλησία.
Στην προσλαλιά του ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Ανδρέας, αναφέρθηκε στην πολυετή ιερατική διακονία του μακαριστού π. Στυλιανού, καθώς και στα πνευματικά του χαρίσματα, τονίζοντας την αγάπη και την αφοσίωσή του στην Εκκλησία και το ποίμνιό του. Στη συνέχεια ομίλησε και ο Πρωτοπρεσβύτερος Εμμανουήλ Ραπτάκης, ο οποίος αναφέρθηκε με θερμά λόγια στο πρόσωπο και την προσφορά του μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου.
Μεταξύ άλλων παρέστη ο Δήμαρχος Βιάννου κ. Παύλος Μπαριτάκης καθώς και πλήθος κόσμου.
Ακολουθεί η ομιλία του π. Εμμανουήλ Ραπτάκη εἰς τὸ Τεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνον τοῦ μακαριστοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Στυλιανοῦ Γεωργιαννάκη
Σεβασμιώτατε Πάτερ καὶ Δέσποτα,
Σεβαστοὶ Πατέρες,
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Σήμερα, σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν εἰς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ πατρός μας, τοῦ μακαριστοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Στυλιανοῦ Γεωργιαννάκη, στεκόμαστε μπροστά στό Ἅγιο Θυσιαστήριο μὲ τὴν καρδιὰ πληγωμένη, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα ποὺ γεννᾶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
Σαράντα ἡμέρες. Ἀριθμὸς ποὺ στὴν Ἁγία Γραφὴ σημαίνει πορεία, δοκιμασία, κάθαρση καὶ συνάντηση μὲ τὸν Θεό. Σαράντα ἡμέρες ποὺ ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, συνοδεύει τὴν ψυχὴ τοῦ κεκοιμημένου, ἐκφράζοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι «οὐκ ἔστιν ὁ θάνατος τέλος, ἀλλὰ μετάβασις».
Γιὰ πολλοὺς σήμερα λείπει ὁ ἐφημέριος τῆς Ἐνορίας Ἄρβης. Γιὰ ἄλλους λείπει ὁ πνευματικός τους πατέρας, ποὺ ἀνάπαυε μὲ τὶς συμβουλές του καὶ τὴ βιωτή του. Γιὰ ἄλλους λείπει ὁ φίλος, ὁ χωριανός, ὁ συμπαραστάτης, ὁ ἄνθρωπος ποὺ τοὺς στήριξε στὶς δυσκολότερες στιγμὲς τῆς ζωῆς τους.
Γιὰ μένα, ὅμως, λείπει ὁ πνευματικός μου πατέρας. Ὁ Ἱερέας ποὺ ἦταν παρὼν σὲ ὅλα. Ὅταν τὸν ἔπαιρνα τηλέφωνο γιὰ τὸν ὁποιοδήποτε λόγο ἢ ἤθελα νὰ τὸν συμβουλευτῶ γιὰ κάτι, πάντα ἦταν ἐκεῖ, παρών! Εἶναι ὅμως δύσκολο νὰ μιλήσει κανεὶς γιὰ τὸν πνευματικό του, ὅταν ὁ μακαριστός αὐτὸς ἄνθρωπος δὲν ἀνῆκε μόνο στὴν κατ’ οἶκον οἰκογένειά του, ἀλλὰ ἀνῆκε σὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία καὶ σὲ μία ὁλόκληρη κοινωνία, τῆς Βιάννου, τῆς Κρήτης, τῆς Ἑλλάδος καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τὸν κατέστησε γνωστό.
Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ τὸν θυμᾶμαι νὰ ἔρχεται στὸ χωριό μας, τὸν Ἀμιρᾶ, στὶς μεγάλες πανηγύρεις μας καὶ νὰ συλλειτουργεῖ μὲ τὸν προκάτοχό μου, μακαριστὸ ἱερέα Ἐμμανουὴλ Στρατάκη, ἀλλά, ἐσχάτως, καὶ μὲ ἐμένα. Στὴν Ἁγία Τράπεζα στεκόταν μὲ δέος καὶ σεβασμό* ἱεροπρεπὴς καὶ σεβάσμιος λειτουργός. Τὸν θυμᾶμαι νὰ περιβάλλεται τὸ πετραχήλι του μὲ τὸν ἴδιο σεβασμὸ ποὺ κάποιος κρατᾶ τὸ πολυτιμότερο δῶρο τῆς ζωῆς του. Δὲν τὸ φοροῦσε ὡς σύμβολο τιμῆς, ἀλλὰ ὡς σταυρὸ καὶ διακονία, πρῶτα γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ἔπειτα γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Ἡ ἱερωσύνη του δὲν τελείωνε στὴν ἀπόλυση τῆς Θείας Λειτουργίας. Συνεχιζόταν στὰ σπίτια τῶν ἀσθενούντων, στὰ νοσοκομεῖα, στὰ κοιμητήρια, στὰ φτωχικὰ σπιτικά, στὶς ἀγωνίες τῶν νέων, στὰ δάκρυα τῶν γερόντων. Ἔτρεχε παντοῦ, χωρὶς καμία διάκριση. Ἡ ζωή του ὁλόκληρη ἦταν μία λειτουργία* ἡ «Λειτουργία μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία».
Πάντα μιλούσαμε γιὰ ὅλα, ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά μας…
Δὲν θυμᾶμαι νὰ μοῦ δίδαξε ἢ νὰ μοῦ εἶπε ποτὲ μεγάλες θεωρίες ἢ μεγάλα λόγια. Πάντα δίδασκε μὲ τὸ παράδειγμά του.
Ὅλους μας μᾶς δίδαξε νὰ σεβόμαστε τὸν κάθε ἄνθρωπο
Νὰ μὴν κρατοῦμε κακία.
Νὰ συγχωροῦμε.
Νὰ ἀγαποῦμε τὴν Ἐκκλησία, ἀκόμη κι ἂν οἱ ἄνθρωποί της σφάλουν.
Νὰ ἐμπιστευόμαστε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀκόμη κι ὅταν δὲν τὸ καταλαβαίνουμε.
Ἔβλεπα στὰ μάτια του μία ἀπέραντη γαλήνη· μιὰ ἠρεμία ποὺ μόνο ἡ προσευχὴ θὰ μποροῦσε νὰ τοῦ χαρίσει. Πάντα προσευχόταν γιὰ ὅλους. Ἄλλωστε, αὐτὴ τὴν πνευματικὴ παρακαταθήκη εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Ἅγιο Παΐσιο τὸν Ἁγιορείτη, ὅταν ὡς σπουδαστὴς τῆς Ἀθωνιάδος Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς τὸν πρωτογνώρισε στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ὁ Ὅσιος Γέροντας τοῦ εἶχε πεῖ τότε: «Νὰ ἀγαπᾶς, νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ πιστεύεις, Στυλιανέ· νὰ γίνεις ἕνας καλὸς ἱερέας». Καὶ ἐκεῖνος, ὅπως πιστεύουμε ἀκράδαντα, τήρησε αὐτὸν τὸν λόγο ὡς πυξίδα μέχρι τὴν τελευταία του πνοή.
Συχνὰ μοῦ ἔλεγε: «Παιδί μου, ὅταν πηγαίνουμε στὸ σπίτι καὶ εἴμαστε πολὺ κουρασμένοι ἀπὸ μία Θεία Λειτουργία, μιὰ κηδεία, μία ἀκολουθία ἢ μία ἐξομολόγηση, ποτὲ νὰ μὴν παραπονιόμαστε γιὰ τὴ διακονία ποὺ προσφέραμε. Νὰ λέμε “Δόξα τῷ Θεῷ”. Εἴμαστε ἱερεῖς, στρατιῶτες, καὶ ζοῦμε τὴ στρατευομένη Ἐκκλησία». Διότι ὁ πατὴρ Στυλιανὸς δὲν θεωροῦσε τὴν ἱερωσύνη ἐπάγγελμα, ἀλλὰ ἄνωθεν κλήση.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει ὅτι «ἡ ἱερωσύνη ἐστὶ τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Ὁ πατὴρ Στυλιανὸς γνώριζε καλῶς τὸ βάρος αὐτῆς τῆς διακονίας* γι’ αυτό καὶ πορευόταν πάντοτε μὲ ταπείνωση, ὑπακοὴ καὶ ἀγάπη.
Πολλοὶ σήμερα μιλοῦμε γιὰ τὴν καλοσύνη του.
Ἄλλοι θυμοῦνται μία συμβουλὴ ποὺ τοὺς ἔδωσε.
Ἄλλοι μία βοήθεια ποὺ δὲν τὴν ἔμαθε ποτὲ κανείς.
Ἄλλοι μία ἐπίσκεψη σὲ στιγμὲς ποὺ ὅλοι οἱ ἄλλοι ἀπουσίαζαν.
Αὐτὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ μνημεῖα ποὺ καταλείπει ἕνας ἱερέας· ὄχι τὰ κτίρια, παρόλο ποὺ ἀνήγειρε αὐτὸν ἐδῶ τὸν ὑπέρλαμπρο Ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου μὲ κόπους, ἀγῶνες καὶ ἀγωνίες. Οὔτε οἱ τίτλοι, ἀλλὰ οἱ ψυχὲς ποὺ ἀκούμπησε.
Ἡ στενή του οἰκογένεια γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον πόσο κόστιζε αὐτὴ ἡ προσφορά του* πόσες φορὲς στερήθηκε τὴν παρουσία του, ἐπειδὴ κάποιος ἄλλος εἶχε μεγαλύτερη ἀνάγκη.
Ἦταν ἡ πληρότητα τῆς ἀγάπης του πρὸς τὸ ποίμνιο ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός.
Σὲ εὐχαριστοῦμε, πατέρα Στυλιανέ, γιὰ ὅλα!!!
Σὲ εὐχαριστοῦμε ὅλα τὰ πνευματικά σου παιδιά, ποὺ μᾶς ἔδωσες συμμαρτυρία γιὰ νὰ περιβληθοῦμε τὸ εὐλογημένο καὶ τιμημένο ράσο τῆς ἱερωσύνης.
Σὲ εὐχαριστοῦμε ποὺ μᾶς δίδαξες τί σημαίνει πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὴ χάρη τοῦ Κυρίου μας· τί σημαίνει τιμιότητα* τί σημαίνει νὰ κρατᾶ κανεὶς τὸν λόγο του* τί σημαίνει νὰ ἀγαπᾶ τὴν Ἐκκλησία, ὄχι μὲ λόγια, ἀλλὰ μὲ θυσία καὶ πράξη.
Σὲ εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ἔμαθες νὰ γονατίζω μπροστὰ στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ προσεύχομαι πρὶν ἀπὸ κάθε μεγάλη μου ἀπόφαση. Σὲ εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ἔμαθες ὅτι ἡ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου δὲν βρίσκεται στὴ φωνή του, ἀλλὰ στὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τῆς συνειδήσεώς του.
Καὶ σήμερα, παρὰ τὴν ἀπέραντη θλίψη, δὲν θέλω νὰ πῶ «ἀντίο». Ἡ Ἐκκλησία δὲν γνωρίζει ὁριστικὰ «ἀντίο»* γνωρίζει μόνο τὴν προσμονὴ τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως.
Πιστεύουμε ὅτι τὸ πετραχήλι, ποὺ τόσο τίμια φόρεσες στὴ γῆ, ἀποτέλεσε τὸ σημεῖο τῆς πιστῆς σου διακονίας. Πιστεύουμε ὅτι ὁ Κύριος, τὸν Ὁποῖον διακόνησες ἐπὶ τεσσαράκοντα καὶ τέσσερα πλέον ἔτη, ἐδῶ, στὴν εὐλογημένη Ἐνορία τῆς Ἄρβης, ὡς δεύτερος ἐφημέριός της, θὰ σοῦ τὸ ἀνταποδώσει, ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀνθρώπινη κρίση, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρο ἔλεός Του.
Ἀγαπημένε μας πατέρα Στυλιανέ,
Ἡ θέση σου στὸ στασίδι μένει κενή.
Τὸ Ἱερὸ Βῆμα στερήθηκε τὴ μορφὴ καὶ τὴν παρουσία σου.
Ἡ φωνή σου δὲ θὰ ἀκουστεῖ ξανὰ νὰ ἐκφωνεῖ τὸ «Εἰρήνη πᾶσι», τὰ ὡραῖα πληρωτικά, τὶς ἐκτενεῖς δεήσεις καὶ νὰ ἀναγινώσκει εὐκρινῶς τὶς εὐχὲς τῶν ἀκολουθιῶν…
Ὅμως ἡ ἀγάπη σου δὲν ἔφυγε.
Ἡ προσευχή σου δὲ χάθηκε
Τὸ παράδειγμά σου δὲ σβήνει.
Θὰ συνεχίσει νὰ φωτίζει τὰ παιδιά σου, τὰ ἐγγόνια σου, τὴν πρεσβυτέρα σου, τὴν μονάκριβη κόρη σου —τὴν ὁποία τόσο πολὺ ἀγάπησες καὶ ἀγαπᾶς— τοὺς συγγενεῖς σου, τὴν Ἐνορία σου καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τη διακονία καὶ τὸν λόγο σου.
Καὶ ἐμεῖς, μὲ τὴν εὐχή σου καὶ τὴν εὐλογία σου, θὰ προσπαθήσουμε νὰ φανοῦμε ἄξιοι τῆς παρακαταθήκης ποὺ μᾶς ἄφησες. Θὰ σὲ μνημονεύουμε πάντοτε στὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο…
Ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης, «ὁ καταργήσας τὸν θάνατον καὶ φωτίσας ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν», εἴθε νὰ σὲ κατατάξει ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων, ἐν κόλποις Ἀβραάμ, ἔνθα «οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».
Αἰωνία σου ἡ μνήμη, πολυαγάπητέ μας πατέρα Στυλιανέ.
Αἰωνία καὶ ἀλησμόνητη.
Ἀμήν.
Ἄρβη 29-08-2026
+π. Ἐμμανουὴλ Ἀθ. ‘Ραπτάκης
