Του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Πανοσιολ. Αρχιμ. Επιφανίου Ζαχαράκη.
Χριστός Ανέστη!
«Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» (Ιωαν. 5,6).
Κυριακή Γ’ του Πάσχα, αδελφοί μου, σήμερα και το ευαγγελικό ανάγνωσμα, μας διηγείται τη θεραπεία του παραλυτικού στη Βηθεσθάτων Ιεροσολύμων. Στον τόπο εκείνο υπήρχε μια Κολυμβήθρα, μια μεγάλη δεξαμενή, με αγίασμα, όπου κατά καιρούς, όποτε ήθελε ο Θεός, έστελνε έναν Άγγελο και τάρασσε το νερό. Ο πρώτος που εισερχόταν μέσα σ΄ αυτό το νερό, θεραπευόταν από οποιοδήποτε νόσημα τον ταλαιπωρούσε.
Ένας άνθρωπος παραδομένος στην ασθένεια, στην αδυναμία και στην απογοήτευση, ζούσε εκεί, για τριάντα οκτώ χρόνια, παρ’ όλα αυτά δεν έπαψε να υπομένει, να περιμένει και να ελπίζει για την θεραπεία του. Ο Χριστός τον πλησιάζει και του κάνει μια απλή ερώτηση: «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» – «Θέλεις να γίνεις καλά;» Δεν τον ελέγχει για την πολυετή παρουσία του εκεί ούτε για την αδράνειά του. Δεν ρωτάει αν έχει τα προσόντα, ούτε αν είναι άξιος. Δεν κοιτάζει ούτε το παρελθόν, ούτε τα λάθη του παραλυτικού. Εστιάζει όμως στην καρδιά του και προσμένει την απάντησή του, καθώς η θεραπεία προϋποθέτει τη θέληση του ανθρώπου. Πλησιάζει τον παραλυτικό, του δίνει ελπίδα και δύναμη και, με τον λόγο Του, τον σηκώνει από τη μακροχρόνια ακινησία.
Ο Χριστός δεν επιβάλλεται, αλλά σέβεται την ελευθερία μας και περιμένει να Του ανοίξουμε μια χαραμάδα πίστης. Η ερώτηση που απευθύνει δεν είναι μόνο για τον παραλυτικό, αλλά και για εμάς. Εμείς σήμερα θέλουμε να γίνουμε καλά ή μάθαμε να ζούμε στην παράλυση, στην αμαρτία, στην πνευματική νωθρότητα, στην ασωτία μας, στην εγωκεντρικότητά μας, στην απελπισία;
Η απάντηση του παραλύτου είναι αποκαλυπτική της τραγικής του κατάστασης: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» -«Δεν έχω άνθρωπο». Λόγια που ραγίζουν την καρδιά και φανερώνουν την παντελή έλλειψη βοήθειας για να φτάσει στο νερό όταν ταρασσόταν από τον άγγελο. Αλήθεια, πόσες φορές δεν αισθανόμαστε κι εμείς την ίδια οδύνη, νιώθουμε ότι «δεν έχουμε άνθρωπο» κι έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε μόνοι, παραμελημένοι και αδύναμοι να αντιμετωπίσουμε τις δοκιμασίες μας; Ο παραλυτικός της Βηθεσδά δεν διαμαρτύρεται, δεν κατηγορεί. Απλώς λέει την αλήθεια του, «είναι μόνος». Τριάντα οκτώ χρόνια στο ίδιο μέρος, και κάθε φορά που ταραζόταν το νερό, κάποιος άλλος προλάβαινε να μπει. Πάντα κάποιος άλλος πιο γρήγορος, πιο δυνατός. Κανένας δεν βρισκόταν να βοηθήσει τον παραλυτικό, ούτε ένας άνθρωπος. Κι όμως εκείνη την ημέρα, ο «Άνθρωπος» ήρθε σε αυτόν. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ήρθε και απέδειξε ότι όταν ο κόσμος σε ξεχνάει, Εκείνος σε θυμάται. Όταν δεν έχεις άνθρωπο, ο Θεός γίνεται ο δικός σου άνθρωπος, ο δικός σου φίλος, ο θεραπευτής, ο συνοδοιπόροςσου.
Άραγε πόσοι γύρω μας σήμερα δεν φωνάζουν με την ίδια σιωπηλή κραυγή;
«Άνθρωπον οὐκ ἔχω». Δεν έχω έναν άνθρωπο να με κοιτάξει με κατανόηση και συμπόνια. Να με βοηθήσει να σηκωθώ. Να σταθεί δίπλα μου. Αλλά ο Χριστός μας θυμίζει: «Οὐδείς μόνος». Δεν είστε μόνοι, είμαι πάντα μαζί σας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει: «Κανείς δεν είναι μόνος, ακόμα κι αν φαίνεται ότι είναι κανείς μόνος, πάντοτε ο Θεός είναι μαζί του». Ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν εκείνος νιώθει εντελώς μόνος, απεγνωσμένος, σκοτισμένος. Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης λέγει: «Ακόμη κι όταν νιώθεις πνευματικό σκοτάδι, ποτέ μην πιστεύεις ότι ο Θεός σ΄ έχει εγκαταλείψει».
Το ευαγγελικό ανάγνωσμα γεννά κι ένα σύγχρονο ερώτημα στον καθένα μας: Εσύ ποιος θες θα γίνεις σήμερα; Εκείνος που λέει «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» ή εκείνος που γίνεται ο άνθρωπος για κάποιον άλλο; Δεν είναι απλώς ρητορική ερώτηση, αλλά συνιστά κρίση συνείδησης. Γιατί κάθε μέρα έχουμε μπροστά μας και τις δύο δυνατότητες: είτε μπορούμε να μείνουμε κλεισμένοι στον πόνο μας, στην απογοήτευση, στην απραξία επαναλαμβάνοντας το: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω», είτε αξιοποιώντας τα λιγοστά μέσα που διαθέτουμε, με τα κουρασμένα μας χέρια και την καρδιά μας, που ίσως κάποτε πληγώθηκε, να γίνουμε ο άνθρωπος για τον άλλον. Ο άνθρωπος που δίνει χρόνο, προσευχή, ένα βλέμμα κατανόησης, μια πράξη αγάπης για τον κάθε αδελφό μας.
Αδελφοί μου, το θαύμα του παραλύτου μας αποκαλύπτει τη δύναμη της πίστης και της υπομονής, την άπειρη συμπόνια και αγάπη του Χριστού, τη δυνατότητα μεταμόρφωσης της ζωής μας, όταν συναντήσουμε τον Θεό. Μας φανερώνει τη δική μας, πνευματική παράλυση αλλά και την πνευματική ενσυναίσθηση, που χρειάζεται να προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας. Η συνάντηση με τον Χριστό δεν επιφέρει μόνο σωματική θεραπεία, αλλά κυρίως πνευματική ανάσταση. Δεν προσφέρει μόνο τη σωματική υγεία, αλλά αποκαθιστά την πνευματική αξία του ανθρώπου. Ο Χριστός δεν θέλει μόνο να μας γιατρέψει, επιδιώκει να μας μεταμορφώσει. Ας μην επιστρέψουμε στο παλιό εαυτό μας, αλλά ας εκζητήσουμε μια καινούργια ζωή θεμελιωμένη στην πίστη, την ελευθερία και την αγάπη, περιβαλλόμενοι με το φως και τη χάρη της Αναστάσεως. Αμήν.
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!