Του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Πανοσιολ. Αρχιμ. Επιφανίου Ζαχαράκη.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα μας μεταφέρει στην πόλη της Καπερναούμ. Εκεί ένας εκατόνταρχος, Ρωμαίος αξιωματικός, πλησιάζει τον Χριστό και Του ζητά βοήθεια για τον παράλυτο δούλο του. Και τότε συμβαίνει κάτι που προξενεί θαυμασμό. Ο Κύριος ακούει το αίτημα και του λέει ότι θα έρθει να θεραπεύσει τον ασθενή. Όμως ο εκατόνταρχος απαντάει με μια συγκλονιστική φράση: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου· αλλά μόνο πες έναν λόγο και θα θεραπευθεί ο δούλος μου». Ο Χριστός θαυμάζει αυτή την απάντηση και λέει: «Ούτε στον Ισραήλ δεν βρήκα τόσο μεγάλη πίστη».
Ας σταθούμε σε τρία σημεία αυτού του γεγονότος.
Πρώτον: Η πίστη γεννιέται από την ταπείνωση. Ο εκατόνταρχος είχε εξουσία. Διοικούσε στρατιώτες. Οι άνθρωποι τον φοβούνταν και τον σέβονταν. Κι όμως, μπροστά στον Χριστό δεν προβάλλει αξιώματα, δύναμη ή δικαιώματα. Δεν λέει: «Εγώ είμαι αξιωματικός, κάντε ότι λέω». Αντίθετα, ομολογεί την αναξιότητά του. Αυτό είναι το παράδοξο του Ευαγγελίου. Όσο ο άνθρωπος αισθάνεται αυτάρκης, τόσο απομακρύνεται από τον Θεό. Όσο όμως αναγνωρίζει την αδυναμία του, τόσο ανοίγει η καρδιά του στην ευλογία. Γι’ αυτό και στην Εκκλησία, πριν από τη Θεία Κοινωνία, επαναλαμβάνουμε λόγια που θυμίζουν τον εκατόνταρχο: «Ουκ ειμί άξιος». Δεν είναι λόγια απελπισίας. Είναι λόγια αλήθειας και ταπείνωσης. Και η ταπείνωση είναι η θύρα από την οποία εισέρχεται ο Θεός στη ζωή μας. Το ότι βρισκόμαστε μέσα στην Εκκλησία, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε σεσωσμένοι, ούτε καθαροί, ούτε άγιοι. Δεν αρκεί κανείς να εισέλθει στο λουτρό για να καθαριστεί, αλλά είναι απαραίτητο να αναγνωρίσει ότι δεν είναι καθαρός και στη συνέχεια να λουστεί, με τα απαραίτητα προϊόντα καθαριότητας.
Δεύτερον: Η αγάπη του Εκατοντάρχου για τον δούλο του. Αξίζει να προσέξουμε ότι ο εκατόνταρχος δεν ζητά για τον εαυτό του. Δεν ζητά πλούτο, δόξα ή επιτυχία. Ζητά για έναν άνθρωπο που κοινωνικά θεωρούνταν ασήμαντος: για τον δούλο του. Εκείνη την εποχή πολλοί αντιμετώπιζαν τους δούλους σαν εργαλεία. Ο εκατόνταρχος όμως πονά για τον άνθρωπό του. Υποφέρει επειδή ο άλλος υποφέρει.
Αυτή η στάση μάς ελέγχει όλους. Ζούμε σε μια εποχή όπου εύκολα ενδιαφερόμαστε για τα δικά μας προβλήματα και ξεχνάμε τον πόνο του διπλανού μας. Το Ευαγγέλιο όμως μάς καλεί να αποκτήσουμε καρδιά ευαίσθητη. Πόσοι άνθρωποι γύρω μας έχουν ανάγκη από έναν καλό λόγο, από λίγη συμπαράσταση, από μια προσευχή! Πόσοι ηλικιωμένοι νιώθουν μόνοι! Πόσοι νέοι παλεύουν με άγχος και απογοήτευση! Πόσες οικογένειες σηκώνουν βαρύ σταυρό! Ο χριστιανός δεν μπορεί να αδιαφορεί. Η αγάπη δεν είναι θεωρία. Είναι συμμετοχή στον πόνο του άλλου.
Τρίτον: Η δύναμη του λόγου του Χριστού. Ο εκατόνταρχος λέει: «Μόνο πες έναν λόγο». Πιστεύει ότι ο λόγος του Χριστού αρκεί για να νικήσει την ασθένεια. Και πράγματι, ο Κύριος δεν αγγίζει τον παράλυτο, δεν πηγαίνει στο σπίτι, δεν κάνει κάποια εξωτερική ενέργεια. Δίνει μόνο μια εντολή και το θαύμα πραγματοποιείται. Αυτό μας θυμίζει ότι ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας σοφός διδάσκαλος ή ένας προφήτης. Είναι ο Υιός του Θεού, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Συχνά κι εμείς βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις που μοιάζουν αδιέξοδες. Προβλήματα οικογενειακά, οικονομικά, θέματα υγείας, δυσκολίες που μας ξεπερνούν. Και τότε κυριαρχεί ο φόβος.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας λέει: μην απελπίζεσαι. Υπάρχει δύναμη στον λόγο του Θεού. Εκεί που ο άνθρωπος βλέπει το τέλος, ο Θεός βλέπει την αρχή. Εκεί που εμείς βλέπουμε αδυναμία, ο Θεός μπορεί να φέρει θεραπεία και ελπίδα. Βέβαια, η πίστη δεν σημαίνει ότι θα γίνουν όλα όπως τα θέλουμε και όταν τα θέλουμε. Σημαίνει ότι εμπιστευόμαστε τον Θεό ακόμη και όταν δεν καταλαβαίνουμε το σχέδιό Του. Η αληθινή πίστη δεν απαιτεί, αλλά εμπιστεύεται.
Αδελφοί μου, ο εκατόνταρχος μας διδάσκει σήμερα τρεις μεγάλες αρετές: ταπείνωση, αγάπη και εμπιστοσύνη στον Χριστό. Ταπείνωση, γιατί αναγνωρίζει ότι δεν είναι άξιος, έχει πλήρη επίγνωση. Αγάπη, γιατί πονά για τον δούλο του. Πίστη, γιατί είναι βέβαιος ότι ένας μόνο λόγος του Χριστού αρκεί. Αν αυτές οι τρεις αρετές ριζώσουν στην καρδιά μας, τότε και η δική μας ζωή θα αλλάξει. Θα γίνουμε άνθρωποι πιο ειρηνικοί, πιο φωτεινοί, πιο κοντά στον Θεό. Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος αποδείχθηκε υπόδειγμα ολοκληρωτικής και γνήσιας πίστης. Έκανε πράξη αυτό που ακούμε στις δεήσεις της Εκκλησίας μας, το «πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».
Ας ζητήσουμε λοιπόν σήμερα από τον Κύριο να μας χαρίσει λίγη από την πίστη του εκατοντάρχου. Να μπορούμε κι εμείς μέσα στις δυσκολίες να λέμε: «Κύριε, γνωρίζεις τις ανάγκες μου. Εμπιστεύομαι τη ζωή μου στα χέρια Σου. Πες μόνο έναν λόγο, για να θεραπευθεί η ψυχή μου και να μεταμορφωθεί η ζωή μου όλη». Αμήν!