Στέλιος Κούκος
Τέτοια μέρα ο Άγιος Παΐσιος μοιάζει να γίνεται ξανά πατήρ, πάτερ και πατέρας!
Χάνει την αγιότητά του, θα μου πείτε;
Κάθε άλλο! Ποτέ δεν τη χάνει, πια!
Ανήμερα, όμως, της γιορτής του ανοίγει την μεγάλη του αγκαλιά και έρχεται με τα μεγάλα αγγελικά φτερά που έχει αξιωθεί για να αγκαλιάσει όλα τα παιδιά, τα ορφανά του θα έλεγα, όσους, δηλαδή, τον είχαν καταφύγιο και έσχατη καταφυγή όταν ήταν εν ζωή.
Αυτούς που κατέφευγαν σ’ αυτόν με βαθιά και ανείπωτη λαχτάρα για να τον συναντήσουν στα κελλιά του στον Άθωνα, τον Τίμιο Σταυρό της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα και της Παναγούδας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.
Δεν ξεχνάμε, βεβαίως, και όσες γυναίκες τον επισκέπτονταν, κατά την έξοδο του από το Άγιον Όρος στα γυναικεία Ησυχαστήρια του «Ευαγγελιστή Ιωάννη του Θεολόγου» στη Σουρωτή-Βασιλικά Θεσσαλονίκης και του «Άγιου Ιωάννη Προδρόμου» στη Μεταμόρφωση της Χαλκιδικής.
Στο δεύτερο Ησυχαστήριο βρισκόταν μαζί με το πνευματικό του τέκνο, τον ιδρυτή και πνευματικό της Μονής, τον παπα-Γρηγόρη ο οποίος εκείνες τις μέρες ήταν ακόμη πιο χαρούμενος και πιο φωτεινός από ποτέ. Ένας Ισάγγελος πλάι στον επίγειο Άγγελο.
Σήμαινε πραγματικός συναγερμός ανάμεσα στον γυναικείο πληθυσμό σε κάθε έξοδό του από το Άγιον Όρος και μάλιστα σε όλη την οικουμένη! Μέχρι και η Αμερική και η Αυστραλία ενημερώνονταν για να στείλουν τους πονεμένους τους για να βρουν παρηγοριά, κατανόηση και πνευματική καθοδήγηση.
Ευαίσθητες και ταλαιπωρημένες ψυχές που είχαν προστρέξει, πρώτα, σε όλες τις πιο κοντινές τους… πρώτες βοήθειες, αλλά η ανάγκη, η πάθηση και η ψυχική τους αγωνία έμενε αθεράπευτη και απαρηγόρητη. Αν δεν επιτεινόταν κιόλας.
Τέτοια μέρα, λοιπόν, όπως και κάθε μέρα (δεν μπορώ να το κρύψω) ο Άγιος, ο πατήρ, ο πάτερ και πατέρας Παΐσιος έρχεται, σπεύδει με ανοιχτή την αγκαλιά του, να περικλείσει μέσα στους πατρικούς του κόλπους όλα τα παιδιά του και όλους τους φίλους του που είχε εν ζωή.
Ακόμη και αυτούς που τον επικαλούνταν από μακριά για να τους σταθεί στα πάσης φύσεως προβλήματα και ανάγκες τους χωρίς οι ίδιοι να τον έχουν γνωρίσει ή συναντήσει ποτέ.
Αυτούς που δέχτηκαν αναπάντεχα την ευλογία του χωρίς να γνωρίζουν καν την ύπαρξή του. Διασώζοντάς τους από έκτακτες και επικίνδυνες καταστάσεις από τις οποίες δεν υπήρχε καμία δυνατότητα διαφυγής, εκτός από κάποια έκτακτη θεία παρέμβαση!
Αλλά δεν έρχεται μόνον γι’ αυτούς, για όσους, δηλαδή, είχαν κάποια επαφή και σχέση μαζί του όταν ο πατήρ, πάτερ και πατέρας βρισκόταν εν ζωή. Ο Άγιος ανοίγει την πατρική του αγκάλη και για όσους τον γνώρισαν μετά την κοίμησή του στις 12 Ιουλίου το 1994 μια μέρα μετά την ανάμνηση του θαύματος της Αγίας Ευφημίας η οποία τον επισκέφτηκε στο κελλί του Τιμίου Σταυρού.
Ναι! Ο κατά χάριν θεός, ο άγιος πατέρας όλων μας, έγινε και ο ίδιος μια μικρή Παναγούδα, κάτω και μέσα από τη χάρη της Κυρίας και Μητέρας των Αγιορειτών Πατέρων και εξέπεμπε σε όλους τη δική Της χάρη και ευλογία.
Ήταν ο αρχοντάρης, όπως αναφέραμε και άλλη φορά, ο υποδοχέας και ο ξενοδόχος Της.
Αυτός, κατ’ εξοχήν, είχε αναλάβει τις Θεομητορικές σχέσεις με τους προσκυνητές του Περιβολιού της, με όσους κατέφευγαν για να λάβουν κάτι από τον Κήπο Της, ακόμη και να κλέψουν οτιδήποτε είχαν άμεση ανάγκη από Αυτήν, τη δική της παραδείσια χερσόνησο και τη θεϊκή της αίγλη.
Πολλές φορές η θεϊκή και η θεομητορική αίγλη και αποκάλυψη προσφερόταν και σε όσους επισκέπτες του Άθωνα πήγαιναν εκεί από περιέργεια! Ή ακόμη και σε όσους ήθελαν να χλευάσουν τα θεία, τους μοναχούς, τους «φτωχούς» τω πνεύματι προσκυνητές.
Και όλοι αυτοί λάμβαναν από τον πλούσιο και ξέχειλα εγκάρδιο αυτόν κόσμο όχι όσα κατά πρόθεση ήθελαν να δουν, να καταλάβουν και να εγκολπωθούν ως τίμημα της ματαιότητας των προθέσεών τους, αλλά αυτά που κατά βάση η άδεια, επηρμένη, θλιμμένη, ευαίσθητη και πληγωμένη, ή σε αναζήτηση, καρδιά τους γύρευε! Ποθούσε!
Και ο πατήρ, πάτερ, πατέρας, Άγιος Παΐσιος κοιτούσε βαθιά μέσα στις ευαίσθητες καρδιές των ανήσυχων αυτών παιδιών, πασών των ηλικιών, για να τις κάνει ως κηπουρός κήπους και περιβόλια της Παναγίας. Ξεβοτανίζοντας, ξεχορτίζοντας, πετώντας κάθε είδους ζιζάνια και διώχνοντας τα ταγκαλάκια που δεν αφήνουν τα γνήσια λουλούδια να ανθήσουν και να μοσχοβολήσουν στις μαραμένες καρδιές των δικών του, πλέον, παιδιών. (Δεν ήταν τυχαίο που πάρα πολλές φορές σε μια συνομιλία μαζί του συνήθιζε να λέει: Βρε παιδάκι μου)!
Να μοσχοβολήσει, να χαρεί και να γιορτάσει η ύπαρξη των ανθρώπων που ήταν φορτωμένη, σκυμμένη, ανερμάτιστη, κακόμοιρη. Ορισμένες φορές, μάλιστα, βρισκόταν, εμφανώς, στα πρόθυρα του θανάτου ψυχικού ή σωματικού. Ή και τα δύο. Είτε λόγω εξάρτησης από κάποια ουσία είτε λόγω στερητικού συνδρόμου κάποιας πνευματικής ουσίας.
Ο λόγος του απλός, άμεσος, καρδιακός -απλοϊκός ακουγόταν πολλές φορές- αλλά καίριος, αποκαλυπτικός και αναστατικός. Έκανε την ίδια δουλειά που κάνουν οι συντηρητές εικόνων οι οποίοι παραλαμβάνουν μια εικόνα κατάμαυρη από την πολυκαιρία, τη σκόνη, την καπνιά των αιώνων και μας την παραδίδουν απαστράπτουσα, ζωοφόρο, τροπαιοφόρο! Ενίοτε και θαυματουργή!
Ο ίδιος, λοιπόν, ήταν ένας τρισχαριτωμένος άνθρωπος, ένας άρχοντας κηπουρός, μπαξεβάνος μέσα στον Μπαξέ της Παναγίας ο οποίος ξεχνούσε τις δικές του ασθένειες και αδυναμίες και φρόντιζε να καλλιεργεί τις καρδιές και τις ψυχές των κληρικών, των μοναχών και των λαϊκών για να αποδώσει ο καθένας το δικό του άνθος και άρωμα.
Μέσα στον ανθώνα του Άθωνα, αλλά και του σύμπαντος κόσμου, ο πατήρ, ο πάτερ και πατέρας μας Παΐσιος ήταν το άνθος της αγιότητας που γέμισε την πλάση με ευωδία και χαρά πνευματική!
Βεβαίως, ήταν πάντα χαρούμενος και γελαστός!
Άνθιζε, μοσχοβολούσε και ως παραδείσιο πουλί κελαηδούσε λόγια ελπίδας, χαράς και ζωής!
Να έχουμε την ευχή, την ευλογία και την ευωδία του μέσα μας και στη ζωή μας!
Δημοσίευση: pemptousia.gr