Την Κυριακή 8 Οκτωβρίου το μεσημέρι, ο Σεβ. Μητροπολίτης Σελευκείας κ. Θεόδωρος μετά του Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ανδρέα, τέλεσαν στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Ανδρέου Αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου στο Αρκαλοχώρι, την εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Κωνσταντίνου Σηφάκη. Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος υπήρξε πεθερός του Προέδρου και Καθηγητού της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης, κ. Μιχαήλ Στρουμπάκη. Για το πρόσωπο του εκλιπόντος ομίλησαν, η κόρη του, Δρ. Μαρία Σηφάκη, ο δερματολόγος, ο Πρόεδρος της Πατριαρχικής Ακαδημίας κ. Μιχαήλ Στρουμπάκης, ο Καθηγητής της Πατριαρχικής Ακαδημίας κ. Εμμανουήλ Ανδρουλιδάκης, ο πρ. Δήμαρχος Αρκαλοχωρίου κ. Χαράλαμπος Γιαννόπουλος και η Συγγραφέας κα. Άννα Μανουκάκη-Μεταξάκη, ενώ στην συνέχεια αναγνώστηκαν ψηφίσματα. Μεταξύ άλλων παρέστησαν Καθηγητές καθώς και πλήθος κόσμου.
Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος του πρ. Δημάρχου Αρκαλοχωρίου κ. Χαράλαμπου Γιαννόπουλου
Αγαπημένη οικογένεια του Κώστα,
φίλες και φίλοι,
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν λίγες. Σήμερα είναι μια τέτοια στιγμή. Δεν αποχαιρετώ μόνο έναν συμπολίτη. Αποχαιρετώ έναν επιστήθιο φίλο. Και ο Κώστας δεν ήταν άνθρωπος των πολλών λόγων. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να μιλήσω απλά, όπως θα ήθελε κι εκείνος.
Ο Κώστας ήταν πρώτα απ’ όλα οικογενειάρχης. Η οικογένειά του ήταν το στήριγμά του και η μεγάλη του περηφάνια. Της έδωσε αγάπη, ασφάλεια και αξίες. Δεν της έδωσε μόνο λόγια, της έδωσε το δικό του παράδειγμα. Αυτή είναι η πιο σημαντική κληρονομιά που αφήνει.
Ήταν τεχνίτης του ξύλου και επιχειρηματίας. Αν κοιτάξει ο καθένας μας γύρω του, στο σπίτι του, θα βρει σχεδόν σίγουρα κάτι από τα χέρια του Κώστα. Ένα έπιπλο, μια πόρτα, ένα παράθυρο, κάτι φτιαγμένο με μεράκι και τιμιότητα. Έτσι ο Κώστας θα μένει πάντα κοντά μας. Είναι στα σπίτια μας και στην καθημερινότητά μας, σιωπηλά, όπως ήταν και ο ίδιος.
Ήταν ένθερμος πατριώτης. Υπηρέτησε στις Ειδικές Δυνάμεις, λοκατζής και αλεξιπτωτιστής. Από εκεί κράτησε για όλη του τη ζωή τη νοοτροπία του μαχητή. Κράτησε επίσης τη βαθιά αίσθηση του καθήκοντος και την ιδέα ότι η πατρίδα σού ζητά να προσφέρεις, όχι να ζητάς. Είχε μέσα του μια σιωπηλή, συνειδητή υπεροχή. Δεν την πρόβαλε ποτέ, όμως όλοι τη νιώθαμε όταν βρισκόμασταν δίπλα του.
Ο Κώστας ήταν ένας εξαιρετικός και συνειδητός πολίτηςαλλά και άξιος κοινοτικός σύμβουλος. Ήταν από τους ανθρώπους που χαίρονται το σήμερα, αλλά χτίζουν και το αύριο του τόπου τους. Έβαζε το κοινό καλό πάνω από το προσωπικό. Αναλάμβανε ευθύνες και δεν απέφευγε τις υποχρεώσεις.
Θα σας πω μια ιστορία που λέει γι’ αυτόν περισσότερα από κάθε έπαινο. Μία φορά ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, με τον δικό μας συνδυασμό. Όταν μετρήθηκαν οι ψήφοι, ισοψήφησε στην τελευταία εκλόγιμη θέση με τον θείο μου. Ο νόμος έδινε τη λύση της κλήρωσης. Ο Κώστας όμως δεν δέχτηκε να πάει σε κλήρωση. Αποχώρησε ήσυχα και αξιοπρεπώς, για να μη δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Και μου είπε: «Θα βοηθήσω περισσότερο από έξω.» Και έτσι έκανε. Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν εκεί, χωρίς αξίωμα, χωρίς τίτλο, πάντα πρόθυμος να βοηθήσει. Λίγοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν ένα βήμα πίσω για το καλό του συνόλου. Ο Κώστας το έκανε με μεγαλοψυχία.
Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που, με την παρουσία τους, ανεβάζουν τον μέσο όρο. Ανεβάζουν τη συνείδηση και την ευαισθησία όλων γύρω τους. Αυτοί οι λίγοι σπρώχνουν έναν τόπο μπροστά. Ο Κώστας ήταν ένας από αυτούς.
Και το έκανε με ταπεινότητα, με υπομονή, με επιμονή και με συνέπεια. Το έκανε συμμετέχοντας στις κοινές αποφάσεις και στις πρωτοβουλίες του τόπου μας. Πάνω απ’ όλα, το έκανε με το παράδειγμα και όχι με τα λόγια. Με τους άλλους επιχειρήματα, ιστορικό, διάλογοι. Πάντα καλόπιστοι και δημιουργικοί. Μεταξύ μας όμως, δεν χρειάζονταν λόγια, μιλούσαν τα μάτια: «Εντάξει Σηφόκωστα; Εντάξει δήμαρχε»!
Κώστα, φίλε μου,
Θα μου λείψουν οι κουβέντες μας. Θα μου λείψει η ηρεμία σου, η σταθερή σου ματιά, η σιγουριά πως, ό,τι κι αν χρειαζόταν, θα ήσουν εκεί. Δεν ήσουν από εκείνους που φωνάζουν. Ήσουν από εκείνους που στέκονται.
Στην οικογένειά σου υπόσχομαι, εκ μέρους όλων μας: ο Κώστας δεν θα ξεχαστεί. Θα τον θυμόμαστε κάθε φορά που κάποιος θα βάλει το κοινό καλό πάνω από το δικό του. Θα τον θυμόμαστε κάθε φορά που κάποιος θα κάνει το σωστό χωρίς να το διαλαλεί.
Καλό σου ταξίδι, φίλε.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει.
Αιωνία σου η μνήμη.
