Η εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντίνου Καλαϊτζάκη

Τη Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου εκοιμήθη εν Κυρίω ο μακαριστός Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Κωνσταντίνος Καλαϊτζάκης, συνταξιούχος κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεώς μας και πρώτος Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος αυτής.

Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στις 25 Φεβρουαρίου στον Ιερό Ναό Αγίας Κυριακής Κασταμονίτσας από τον Σεβ. Μητροπολίτη μας κ. Ανδρέα με τη συμμετοχή πλειάδος Ιερέων και πλήθους κόσμου, οι οποίοι προσήλθαν να απευθύνουν τον ύστατο χαιρετισμό στον πολύ αγαπητό π. Κωστή.

Στον επικήδειο λόγο του ο Σεβ. κ. Ανδρέας αναφέρθηκε στην όλη βιοτή και την ιερατική διακονία του εκλιπόντος κληρικού, καθώς και στην ευλάβεια, το ήθος, τον ιερό ζήλο και την αφοσίωσή του στην Εκκλησία και το υψηλό αίσθημα ευθύνης, τονίζοντας τον υποδειγματικό τρόπο προσέγγισης και επικοινωνίας που είχε με τους όλους τους ιερείς, τους ενορίτες του αλλά και τους συγχωριανούς του.

Τέλος, εξέφρασε τις συλλυπητήριες ευχές του προς την πρεσβυτέρα, τα τέκνα και τα εγγόνια του μακαριστού Ιερέως που τόσο πολύ αγαπήθηκε από τον ευσεβή λαό της ευρύτερης περιοχής της Πεδιάδος, ευχόμενος όπως Κύριος ο Θεός αναπαύσει την ψυχήν του μετά των Αγίων και των Δικαίων.

Επικήδειους λόγους εκφώνησαν ο Πανοσιολ. Αρχιμ. κ. Ιερόθεος Χιώτης, Προϊστάμενος της Ενορίας Καστελλίου, ο εφημέριος της Ενορίας Αγίας Κυριακής Κασταμονίτσας Οικον. κ. Νικόλαος Βαρελάς, ο κ. Ιωάννης Γιγουρτσής εκ μέρους των πρώτων υπαλλήλων της νεοσύστατης Ιεράς Μητροπόλεώς μας, η κα Σοφία Ψαράκη – Σηφάκη, εκ μέρους του Τοπικού Συμβουλίου Κασταμονίτσας, ενώ ψηφίσματα ανεγνώστηκαν  από το Μητροπολιτικό Συμβούλιο της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, τον Ε.Σ.Κ.Ε.Κ., τον  Σύνδεσμο Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, τις Ενορίες Κασταμονίτσας και Καστελλίου, το Κ.Υ. Καστελλίου και το ΚΑΠΗ Καστελλίου.
Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος συνόδευσε τη σορό του αειμνήστου π. Κωνσταντίνου στο ενοριακό κοιμητήριο.

Σύντομο Βιογραφικό π. Κωνσταντίνου Καλαϊτζάκη

Γεννήθηκε στην Κασταμονίτσα στις 29 Φεβρουαρίου 1932. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο της Κασταμονίτσας και στο Γυμνάσιο Καστελλίου. Μετά τις γυμνασιακές σπουδές εισήχθη στη σχολή της αεροπορίας όπου εκπαιδεύτηκε ως πιλότος αεροσκαφών. Δεν ακολούθησε όμως το επάγγελμα του αεροπόρου αλλά προτίμησε να ακολουθήσει μια άλλη πορεία. Φοίτησε στην  Εκκλησιαστική Σχολή Χανίων και χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος το 1957 από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης κυρό Ευγένιο.
Υπηρέτησε στην Ενορία Αμαριανού από τη χειροτονία του μέχρι το 1974 και στη συνέχεια στην Ενορία Κασταμονίτσας μέχρι το έτος 2010. Υπήρξε ο πρώτος Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας από συστάσεως της, το 2001 μέχρι τις αρχές του 2005.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Φραγκιαδάκη και απέκτησαν τρία παιδιά την Ειρήνη, τον Ευστάθιο και τη Βασιλική.

 

Ὁμιλία τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου κ. Ἱεροθέου Χιώτη,

Προϊσταμένου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Καστελλίου Πεδιάδος

 

Σεβασμιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

σεβασμία τῶν πρεσβυτέρων καί διακόνων χορεία,

πενθηφοροῦσα πρεσβυτέρα,

ἀπορφανισθέντα τέκνα καί ἔκγονα, κατά σάρκα καί κατά πνεῦμα, τοῦ μακαριστοῦ καί πολυκλαύστου, Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Θρόνου Κωνσταντίνου Καλαϊτζάκη,

τεθλιμμένο ἐκκλησίασμα,

 

«Σὺ οὖν, τέκνον μου, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ,  σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ…» (Β’ Τιμ 2, 1-2)

Μέ τούς λόγους τούτους  τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν Παύλου πρός τόν μαθητή του Τιμόθεον, δυνάμεθα νά ἀποτυπώσουμε τή βιωτή τοῦ ἐν τιμῇ, ἐκ τῆς Ἐκκλησίας προπεμπομένου, σήμερον, κύκλῳ ἀνθέων καί πλήθους ἱερέων, ἀπνοῦν δέ παπα-Κωστῆ. Καί τοῦτο διότι ὅλος ὁ βίος του ἦτο μιά διαρκής κακοπάθησις πρός δόξαν Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, τήν ὁποία ἠγάπησε ὅσο τίποτα. Ζωσμένος μέ τά πνευματικά ὅπλα κακοπάθησε ὡς γνήσιος καλός στρατιώτης στήν καλλιέργεια τοῦ ἀμπελῶνος Του.

Εἰς τό θλιβερόν ἄγγελμα τῆς εἰς Κύριον ἐκδημίας τοῦ παπα-Κωστῆ, οἱ πάντες συνεταράχθημεν καί ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ διερωτήθημεν τίνος ἀποστερούμεθα πατρός; τίνος πνευματικοῦ ἀνδρός τυγχάνομε ὡς κοινωνία ἀλλά καί ἐκκλησία πτωχότεροι;

Εὑρισκόμαστε ἔμπροσθεν τοῦ σεπτοῦ σκηνώματός του καί ὡς ἄνθρωποι κλαίομεν ἐκ τῆς ἀπωλείας ταύτης, ὅμως παρηγορούμεθα μέ τούς Παύλειους λόγους: «εἰ γὰρ πιστεύοµεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιµηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ», (Α΄ Θεσ 4, 14), ἐνῶ διαβεβαιούμεθα ἐκ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ὅτι:  «ἔρχεται ὥρα, ἐν ᾖ πάντες οἱ ἐν τοῖς µνηµείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἐκπορεύσονται, οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰω. 5, 28-29).

Ὁ παπα-Κωστῆς, ὑπέμεινε εἰς τά ἑξήκοντα καί τρία ἔτη τῆς ἱερωσύνης του θλίψεις, δοκιμασίες καί πειρασμούς, ὅμως δέν ἀπελπίστηκε, διότι ὁ ἐπιστηριγμός καί ἡ ἐλπίς τοῦ ἦταν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ λόγος πάλιν τοῦ Παύλου: «μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α’ Θεσ. 4, 13) ἦταν παρηγορητικός καί τόν ὅπλιζε μέ ὑπομονή ἵνα ἄρει τόν βαρύτατον σταυρόν τῆς ἱερωσύνης καί νά πάει λίγο ἀκόμη παραπέρα, μέχρι τόν ἑπόμενο πειρασμό, διότι ἡ ζωή τοῦ ἱερέως δέν εἶναι στρωμένη μέ ροδοπέταλα, δέν ἀπολαμβάνει τιμές καί δόξες, δέν δύναται νά κομπάζει διά τήν θέση του ἐντός της κοινωνίας.

Ἡ θέσις τοῦ ἱερέως εἶναι σταυρός, εὐθύνη μεγίστη πνευματική. Μέ τή χειροτονία του καθίσταται φορέας τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἀνεξάντλητος καί ὄχι φορέας κοσμικῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία εἶναι ἐφήμερος καί ἔξω ἀπό κάθε ἁγιοπνευματική ζωή. Ὁ ἱερέας ζεῖ γιά νά λειτουργεῖ τά ἄχραντα μυστήρια, νά ὑπηρετεῖ τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία Του, νά προσεύχεται, νά ἐξομολογεῖται καί νά ἐξομολογεῖ, νά μεριμνᾶ γιά τό λογικό ποίμνιό του πού ἡ Ἐκκλησία, διά τοῦ Ἐπισκόπου του, τοῦ ἀνέθεσε καί γιά τό ὁποῖο θά ἀποδώσει λόγο γιά τό τί ἔπραξε ἤ τί ὡς ἄνθρωπος ἐπλημμέλησεν γιά ἐκεῖνο, ἐνώπιόν της φρικτῆς δευτέρας παρουσίας.

Τό μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης εἶναι ἀτελεύτητο, ἔχει μέν ἀρχή ἀλλ’ ὄχι τέλος. Δέν τελειώνει μέ τήν συνταξιοδότηση τοῦ Ἱερέως, οὔτε μέ τό γῆρας, πολλῶ δέ μᾶλλον τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλά συνεχίζει ἔξω καί πέραν τοῦ κόσμου τούτου.

Μεταβαίνει ἐκ τοῦ ἐπιγείου καί ἐφημέρου κόσμου, τοῦ ὁρατοῦ καί μάταιου, εἰς τόν αἰώνιο καί ἀληθινό. Μεταβαίνει εἰς τό οὐράνιο θυσιαστήριο τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ διά νά συνεχίσει τή Θεία Λειτουργία ἐκεῖ, ἐνδεδυμένος ἅπασα τήν ἱερατικήν αὐτοῦ στολή μέ τό Εὐαγγέλιο ἀνά χεῖρας γιά τό ὁποῖο κακοπάθησε ὡς καλός στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μεταβαίνει κεκαλυμμένος μετά τοῦ «ἀέρος» εἰς τό πρόσωπόν του, ὅπως ἀκριβῶς καί ὁ θεόπτης Μωϋσῆς, ἐκάλυψε τό πρόσωπό του μετά τή συνομιλία του μέ τό Θεό στό θεοβάδιστο Ὄρος[1], «καὶ εἶδον, φησίν, οἱ Υἱοὶ Ἰσραὴλ τὸ πρόσωπον Μωϋσέως ὅτι δεδόξασται. Καὶ περιέθηκε  Μωϋσῆς κάλυμμα ἐπὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ» (Ἔξοδ. 34, 35)».  Γι’ αὐτό καλύπτεται καί τό πρόσωπο τοῦ Ἱερέως, γιατί ὁ Ἱερεύς γεύεται τόν ἴδιο τόν Θεό κατά τήν ἱερά ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας.

Ὁ παπα-Κωστῆς γεννήθηκε ἐδῶ εἰς τήν Κασταμονίτσα, τήν 29η Φεβρουαρίου τοῦ 1932 καί ἦτο τέκνο πολυμελοῦς οἰκογενείας. Φοίτησε εἰς τό Δημοτικό Σχολεῖο Κασταμονίτσας καί εἰς τό Γυμνάσιο Καστελλίου. Μετά ἀπό ἐκεῖ εἰσήχθη εἰς τή Σχολή τῆς ἀεροπορίας ὅπου ἐκπαιδεύτηκε ὡς πιλότος. Ὅμως ὁ θεῖος ἔρως διά τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστό τόν ἥλκυσε ὡς μαγνήτης γιά νά ἀκολουθήσει τήν ἱερατική κλίση. Ἀποφοιτώντας ἐκ τῆς γεραρᾶς Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τά Χανιά νυμφεύεται τήν Μαρία Φραγκιαδάκη ἀπό τό μετόχι Τοῖχος μέ τήν ὁποία ἀποκτοῦν τρία τέκνα.

Διάκονος χειροτονήθη ἐκ τοῦ ἀοιδίμου καί μεγάλου της Ἐκκλησίας ἀνδρός Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κυροῦ Εὐγενίου τήν 14η Σεπτεμβρίου τοῦ 1957 εἰς τόν Ἱερό Ναό Τιμίου Σταυροῦ Θραψανοῦ καί πρεσβύτερος ὑπό τοῦ ἰδίου τήν 19η Σεπτεμβρίου τοῦ αὐτοῦ ἔτους, εἰς τόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Εὐσταθίου Ἁμαριανοῦ, ὅπου ἐγκαταστάθηκε ἐφημέριος, διακονώντας τήν Ἐνορία γιά δεκαεπτά ἔτη ἕως τοῦ 1974. Τό ἔτος 1974 μετατίθεται εἰς τήν Ἐνορία τῆς Ἁγίας Κυριακῆς Κασταμονίτσας, τήν ὁποία ὑπηρέτησε γιά τριάκοντα καί ἕξι ἔτη, ἕως τοῦ 2010 ὅπου οἰκειοθελῶς παρετήθη ἐκ τῶν ἐνεργῶν αὐτοῦ καθηκόντων.

Διετέλεσε Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος τῆς ΣΤ΄ Ἀρχιερατικῆς Περιφερείας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης ἀπό τοῦ 1979, θέση τήν ὁποία διηκόνησε καί εἰς τήν νεοϊδρυθεῖσα Ἱερά Μητρόπολή μας Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου, παραδίδοντάς την εἰς τόν Πρωτοπρεσβύτερο π. Στυλιανό Βλαστό.

Ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Ἀνδρέας, ἀμέσως μετά τήν ἐνθρόνισή του εἰς τήν νεοσύστατο τότε Ἱερά Μητρόπολη, τοῦ ἀναθέτει τήν ὑψηλή καί εὐθυνοφόρα θέση τοῦ Γενικοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου τό ἔτος 2001, θέση τήν ὁποία ἐκόσμησε καί ἐλάμπρυνε ἐκ τοῦ παραδείγματος τῆς ὑγιοῦς ἐκκλησιολογίας πού διακατείχετο, ἕως τήν 31 Ἰανουαρίου 2005. Κατά τό ἔτος 2004 κατόπιν Σεπτοῦ Πατριαρχικοῦ Γράμματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου Κυρίου Κυρίου Βαρθολαμαίου, ἀπένειμε τό ὀφφίκιο τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τιμώντας διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ τήν ὅλη ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ θυσιαστική διακονία αὐτοῦ.

Τό ἔτος 2018 ὁ Ἱερός Σύνδεσμος Κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου, διά χειρός τοῦ Σεβασμιωτάτου ἡμῶν Ποιμενάρχου κ. Ἀνδρέου, ὕστερα ἀπό ὁμόφωνη ἀπόφαση τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου, τίμησε αὐτόν δι΄ ἐγχαράκτου πλακέτας, γιά τήν προσφορά του εἰς τήν Ἱερά Μητρόπολή μας καί εἰς τήν Ἐκκλησία γενικότερον, ἀναγορεύοντας τόν «Ἐπίτιμο  Πρόεδρο», σέ τελετή πού πραγματοποιήθηκε εἰς τόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης στό Ἀρκαλοχώρι.

Ἦτο ἀνεξίκακος, μακρόθυμος, πραΰς, μειλίχιος, εὐπροσήγορος, συγκαταβατικός. Ἔδρασε εἰς ὅλη του ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ διακονία ὡς πνευματικός, ὡς πάπλωμα καί ὡς κρουνός ὕδατος κατασβένων τίς ὅποιες ἀναφυόμενες διοικητικές φλόγες. Ἦτο ἄνθρωπος ταπεινός. Στή θεωρία τοῦ προσώπου του μοῦ ἔρχονταν πάντοτε στό μυαλό οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου,  «Ὅποιος ἑνώθηκε μ’ αὐτή τή νύφη πού τή λένε ταπείνωση, εἶναι ἥμερος, γλυκόλογος, εὐκολοκατανόητος, συμπαθητικός, γαλήνιος, χαροποιός, καλοκάγαθος, ἄλυπος, ἄγρυπνος, ἀκούραστος»[2]. Οὗτος ἦν ὁ παπα-Κωστῆς.

Περαίνοντας, ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς, ἀντί μύρου, ραίνουμε τό ἱερό σκήνωμά Σου μέ δάκρυα καί ἀναφωνοῦμε, «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ», «Μακαρία ἡ ὁδός, ἢ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοὶ τόπος ἀναπαύσεως».

      Εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἐνώπιόν της θύρας τῆς οὐρανίου βασιλείας θά ἀκούσεις τήν μακαρία ἐκείνη φράση «εὖδοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου» (Ματθ. 25, 23)

Καλή ἀνάπαυση, καλή ἀντάμωση, καλή Ἀνάσταση πολυσέβαστέ  μας παπα-Κωστῆ.

 

 

[1] Βλέπε Ἅγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἑορτοδρόμιον, τόμος γ΄, ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1987.

[2] Βλέπε Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, Κλῖμαξ, ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς 1989.

 

Επικήδειος π. Νικολάου Βαρελά, εφημερίου Κασταμονίτσας:

Παπά Κωστή  ήρθε και για σένα η στιγμή για το μεγάλο ταξίδι σου στο Φως. Εμείς που είχαμε τη χαρά και προσωπικά εγω την τιμή να σε γνωρίσω απορήσαμε στην είδηση αυτή. Διότι πολλές φορές μας εδινες την εντύπωση οτι είσαι άτρωτος και ικανός σχεδόν για τα πάντα παρά την ηλικία σου.

Οσοι σε συναναστραφήκαμε αισθανόμασταν πολύ έντονα την σχεδόν εφηβική σου όρεξη για ζωή, για συναναστοφή, για κοινωνία με του άλλους. Πόσες και πόσες φορές, δεν ντρέπομαι να στο εξομολογηθω και μάλιστα δημόσια, οτι η νεανική σου ορμή και δίψα για ζωή με έκανε να αισθάνομαι οτι είμαι εγώ ο γηραιότερος. Σου εξομολογούμαι παππού – ας μου το επιτρέψουν η αγαπητή πρεσβυτέρα σου τα παιδια και τα εγγόνια σου να σε αποκαλώ έτσι- Ετρεχα για να σε προλάβω, μα πάντα αργοπορημένος, λαχανιασμένος και ανεπαρκής σε έβλεπα να με περιμένεις με αυτό το αστείρευτο, αληθινό και γεμάτη αγάπη χαμογελό σου να μου λες πάντα -Νικολάκι μου δεν σου είπα να μην αγχώνεσαι ? Είναι χαραγμένη ανεξίτηλα στο μυαλό μου η στιγμή που ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας με πρωτοσύστησε σε σένα νέος και εγω τότε ιερέας  και σου έιπε χαρακτηριστικά -παπα Κωστή αυτός ειναι ο Νικόλαος πάρε τον στην ενορία σου και αμα σου ταιριάζει κράτα τον. Πάντα σου άρεσε να σου κάνω αυτή την Ιστορία και γελούσαμε το θυμάσαι? Δεν ξέρω τελικά αν σου έκανα αλλά για ένα είμαι ακράδαντα σίγουρος οτι οποιοσδήποτε και να ήταν στη θέση μου θα σου έκανε. Οχι διότι μπορεί κάποιος εύκολα να φτάσει τα χνάρια σου αλλά γιατι είχες μια καρδιά που χωρούσε όλο τον κόσμο. Ξέρω πολύ καλά οτι τώρα μου θυμώνεις που μιλω για ΄σενα, αλλά σου είπα αυτή είναι η εξομολόγηση που ποτέ δεν σου έκανα.  Σ ευχαριστώ παππού όχι μόνο για την αγάπη  και τη στοργή τη δική σου αλλά και ολόκληρης  της οικογένειά σου αποδεικνίοντας  με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο οτι πρώτα με είχες αγαπήσει εσύ. Σ ευχαριστώ παππού γιατι με δίδαξες τα ιερατικά μου και διοικητικά μου καθήκοντα, την συγχωρετικότητα όταν κάποιοι σε πίκρεναν αλλα και την ανιδιοτελή αγάπη προς όλους. Για ένα πράγμα θα μου επιτρέψεις να καυχιέμαι, οτι δάσκαλο μου είχα εσένα. Δεν μπορω να αποτυπώσω σε λίγες γραμμές τις στιγμές που έζησα δίπλα σου τόσο στην ποσότητα όσο και  την ποιότητα. Ελεγα συχνά οτι είσαι η Θεολογία στην πράξη. Ισχύει απόλυτα .Δεν μιλούσες με υψηλό θεολογικό λόγο  αλλά με ουσία και πράξεις. Δεν σου άρεσε η φλυαρία αλλά η δημιουργική και διδακτική σιωπή.

Ακόμα ηχούν στα αυτιά μου  το μπαστουνάκι σου και τα βήματα σου κάθε φορά που ερχόσουν στην  Εκκλησία  για κάποια ακολουθία. Δεν σου κρύβω οτι αρκετές φορές οταν σκεφτόμουν ότι κάποια στιγμή δεν θα  ξαναακούσω  τα βήματά σου με έπαιρνε το παράπονο. Συγχώρα με παππού που με βλέπεις θλιμένο και μελαχγολικό αλλά αισθάνομαι την ανάγκη εκτος από την τεράστια απουσία σου με θλίβει και το γεγονός ότι δεν σου είπα μία συγγνώμη για όσες φορές αθελά μου σε στεναχώρησα ή σε απογοήτευσα. Συγγνώμη για τις στιγμές που ήθελες να είμαι κοντά σου και δεν ήμουν, συγγνώμη για τις φορές που μπορεί να σε έκανα να αισθανθείς άβολα και συγγνώμη που δεν είχα το θάρρος να σου πω οτι σ αγαπώ. Είπαμε παππού σήμερα θα ανεχτείς την εξομολόγηση μου γιατί τελικά και σήμερα εσύ πάλι θα δώσεις όπως πάντοτε, και αυτό που θέλω να μου δώσεις είναι η συγχώρεση και η ευχή σου. Αν κάτι θα ήθελα ακόμα να σου ζητήσω, ως άλλος Ελισαίος, θα ήταν η αγάπη και η συχγωρετικότητα σου για να πορεύομαι το δρόμο της ζωής μου.

Η ρύση του αποστόλου Παύλου  τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα στο πρόσωπό σου βρήκε απόλυτη εφαρμογή. Θα τα πούμε πρόσωπο με πρόσωπο και θα χαρούμε ο ένας την παρουσία  του άλλόυ  όταν ο Κύριος το απόφασίσει. Μεχρι τότε  εύχομαι και προσεύχομαι ο Κύριος να στεφανώσει τον δούλο του Θεού Κωνσταντίνο και να τάξη την ψυχή αυτού ενθα οι Δίκαιοι αναπαύονται.

Εύχομαι ο Πανάγαθος Κύριος να στέλνει την εξ υψους παρηγορία στην αγαπητή  πρεσβυτέρα Μαρία στα παιδιά και τα εγγόνια του.

Καλό ταξίδι παππού!

 

Επικήδειος λόγος εκ μέρους του τοπικού συμβουλίου της κοινότητας Kασταμονίτσας, η κα Σοφία Ψαράκη – Σηφάκη:

Θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου να εκφράσω τη θλίψη μου και τη στεναχώρια μου.
Είναι τόσα πολλά αυτά που έχουμε να πούμε που ώρες ατελείωτες να μιλάμε για τον παπά Κωστή δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Η ζωή του ολόκληρο βιβλίο, κάθε κασταμονιτσανός έχει να πει μία ιστορία. Αγαπητός και αυτό φαίνεται σήμερα από όλους εσάς που είστε εδώ με την παρουσία σας.
Άνθρωπος με κατανόηση, θαλπωρή, αγάπη για το συνάνθρωπο που άνοιξε την αγκαλιά του σε όποιον την είχε ανάγκη. Πρώτος κάθε Κυριακή πρωί να έρθει στην Αγαπημένη του Αγία Κυριακή, να εκτελέσει το καθήκον του αλλά πρώτος στο χορό και στο τραγούδι.
Μας βάφτισε, μας πάντρεψε, βάφτισε και πάντρεψε τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αποχαιρετήσαμε μαζί αγαπημένους ανθρώπους και τώρα ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσουμε εσένα αγαπημένε μας πατέρα Κωνσταντίνε.

Καλό σου ταξίδι!

 

Ακολουθεί το ψήφισμα του Μητροπολιτικού Συμβουλίου:

 

 

Ακολουθεί το ψήφισμα της Ενορίας Κασταμονίτσας:

 


φωτογραφίες: Νικόλαος Μαθιουδάκης