Του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Πανοσιολ. Αρχιμ. Επιφανίου Ζαχαράκη.
«Μυροβλύτα Δημήτριε, τω κόσμω ανέτειλας ως νέφος ευωδίας..» (Υμνογραφία)
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τιμά έναν από τους ενδοξότερους και λαοφιλέστερους αγίους της Ορθοδοξίας· τον Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη, τον πολιούχο και προστάτη της Θεσσαλονίκης, τον ένδοξο Μεγαλομάρτυρα, τον γενναίο στρατιώτη του Χριστού, τον ήρωα της πίστεως και της πατρίδος.
Η ζωή του Αγίου Δημητρίου υπήρξε φωτεινός λύχνος μέσα στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Γεννημένος τον 3ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη από ευσεβείς γονείς, ανατράφηκε με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως, σε εποχές που ο Χριστιανισμός εδιώκετο σκληρά από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Παρά τη νεότητά του, διακρίθηκε για τη σοφία, την αρετή και τη στρατιωτική του ανδρεία, και γρήγορα ανήλθε σε υψηλά αξιώματα στη Ρωμαϊκή διοίκηση. Επέλεξε όμως άλλον δρόμο. Δεν σαγηνεύτηκε από τις τιμές και τις δόξες του κόσμου τούτου. Μέσα του έκαιγε η φλόγα της πίστεως για τον Χριστό. Χρησιμοποίησε τη θέση του όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να διαδώσει το Ευαγγέλιο, να κατηχήσει, να στηρίξει, να ενδυναμώσει τους Χριστιανούς που ζούσαν υπό το κράτος του φόβου και των διωγμών.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει ότι, ο Δημήτριος είχε φθάσει διά της νήψεως ήδη και προ του μαρτυρίου στην τελειότητα και στη θέωση και έτσι, κατά την ανεξερεύνητη βουλή του Θεού, δεν χρειαζόταν παρά ένα σύντομο μαρτύριο, με το οποίο σαν άλλος πνευματικός στάχυς θα θεριζόταν, για να συναχθεί στις ουράνιες αποθήκες. Ένα πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα της αγιότητος του Δημητρίου, το οποίο φαίνεται να υπογραμμίζει ιδιαίτερα ο Άγιος Γρηγόριος, είναι το νεαρόν της ηλικίας του. Τον ονομάζει «νεανίαν απαλόν», «νέον έτι κομιδή» και «στεφανίτην εκ νέου». Η νεότητα έχει λαμπρά παραδείγματα προς μίμηση. Οι μεγαλύτεροι ας μην σπεύδουμε πάντοτε να προδικάζουμε τον νεανικό ενθουσιασμό. Χρειάζονται ισχυρά αντίδοτα, για να καταπολεμηθεί η σημερινή γενική πνευματική αποσύνθεση. Η αγιότητα, η θυσία, το μαρτύριο είναι τα μόνα ικανά να μεταμορφώσουν τον κόσμο. Η Εκκλησία θεμελιώθηκε με το αίμα του Χριστού πάνω στους τάφους και στα λείψανα των Μαρτύρων. Χωρίς θυσία, είναι αδύνατη η αλλαγή και η μεταμόρφωση.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, αναφέρεται στον Άγιο Δημήτριο με θερμά λόγια, επιβεβαιώνοντας τη μυροβλυσία του και τη συνεχιζόμενη χάρη του. Τον αποκαλεί «Μέγα και ένδοξον Μάρτυρα», και κάνει λόγο για το «αειρρόως μύρον», δηλαδή το μύρο που αναβλύζει ασταμάτητα από το λείψανό του. Τονίζει πως τα θαύματα του Αγίου είναι σημείο ζωντανής παρουσίας του Θεού στην Εκκλησία. «Αληθώς θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού· και το θαύμα τούτο του Αγίου Δημητρίου είναι από τα πλέον εξαίσια και παγκοίνως γνωστά».
Ο Άγιος Δημήτριος αλλά και κάθε μάρτυρας της Εκκλησίας μας, μαρτυρεί την πίστη του στον Χριστό με τη ζωή του, ακόμα και με το αίμα του. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι ο πρώτος και ύψιστος Μάρτυρας – ο «Μάρτυς ο πιστός» (Αποκ. 1,5). Ο Χριστιανός που μαρτυρεί για Εκείνον ακολουθεί τα ίχνη Του. Ο μάρτυρας συμμετέχει στο πάθος του Χριστού. Όπως Εκείνος πέθανε για μας, έτσι και ο μάρτυρας προσφέρει τη ζωή του για Εκείνον, μέσα στο Πνεύμα του Θεού. Το μαρτύριο δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα, αλλά καρπός της Χάριτος. Ο Θεός δίνει τη δύναμη να αντέξει ο μάρτυρας. Γι’ αυτό βλέπουμε Αγίους να πηγαίνουν με χαρά στον θάνατο, τραγουδώντας ή προσευχόμενοι. «Ο Χριστιανός είναι κατ’ ουσίαν μάρτυρας· αν δεν καλείται να πεθάνει για τον Χριστό, καλείται να ζήσει γι’ Αυτόν, με σταυρικό τρόπο» μας λέει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
Το σώμα του Αγίου, όχι μόνο δεν διεφθάρη, αλλά ανέβλυσε και συνεχίζει να αναβλύζει μύρο ευωδιαστό, ιαματικό, θεϊκό. Γι’ αυτό και ονομάστηκε Μυροβλύτης. Το μύρο αυτό δεν είναι απλώς φυσικό φαινόμενο, αλλά σημείο της Χάριτος του Θεού, η οποία αναπαύεται στο τίμιο λείψανό του. Είναι μαρτυρία της αγιότητος και της θείας ευαρεστήσεως. Είναι θαύμα αδιάψευστο.
Αδελφοί μου, ο Άγιος Δημήτριος αποτελεί τον «πρόμαχο και φύλακα της Θεσσαλονίκης» αλλά και όλου Ελληνισμού ο οποίος τον ετίμησε και τον υμνεί ανά τους αιώνες. Εμείς σήμερα καλούμαστε να σταθούμε όρθιοι στην πίστη, μέσα σ’ έναν κόσμο που έχει υιοθετήσει νέες μορφές διωγμού: την αδιαφορία, την άρνηση κάθε πνευματικής αξίας, την ηθική αποσάθρωση. Σήμερα ο Άγιος Δημήτριος μας δείχνει τον δρόμο: να μην δειλιάζουμε, να μην υποχωρούμε μπροστά στις προκλήσεις, αλλά να μένουμε σταθεροί στο φρόνημα της πίστεως. Να μην ντρεπόμαστε, να ομολογούμε τον Χριστό. Να έχουμε θάρρος, πνευματική παλικαριά, πίστη ενεργούμενη δι’ αγάπης. Εμείς να λέμε αυτό πού είπε ο μαθητής του Νέστωρ: «Θεέ Δημητρίου, βοήθει μοι». Όποια δύσκολη στιγμή και αν έχουμε, όταν έχει κανείς τον Θεό μαζί του, πάντα θα νικάει. Αμήν!
ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ