Του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Πανοσιολ. Αρχιμ. Επιφανίου Ζαχαράκη.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, μας παρουσιάζει την κλήση των πρώτων μαθητών. Ο Χριστός περπατά κοντά στη Θάλασσα της Γαλιλαίας και καλεί τους απλούς ψαράδες να γίνουν Απόστολοι, να εγκαταλείψουν τα δίχτυα τους και να γίνουν «αλιείς ανθρώπων». Η εικόνα είναι απλή και γαλήνια: ψαράδες εργάζονται, δίχτυα ρίχνονται στα νερά, άνθρωποι μοχθούν για τον καθημερινό τους άρτο. Και όμως, μέσα σε αυτή την απλότητα συντελείται ένα γεγονός που θα μεταμορφώσει τη ζωή τους και τον κόσμο όλο. Ο Κύριος βλέπει δύο αδέλφια, τον Σίμωνα Πέτρο και τον Ανδρέα, και τους απευθύνει έναν σύντομο αλλά συγκλονιστικό λόγο: «Δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Λίγο πιο πέρα καλεί τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Και το θαυμαστό είναι ότι εκείνοι δεν ζητούν εγγυήσεις, δεν θέτουν όρους, δεν απαιτούν εξηγήσεις. Αφήνουν δίχτυα, πλοία, εργασία, ακόμη και τον πατέρα τους, και ακολουθούν τον Χριστό. Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς αναφέρει ότι: «ο Θεός συναντά τον άνθρωπο εκεί όπου βρίσκεται, αρκεί η καρδιά του να είναι ανοιχτή».
Η στάση των μαθητών προκαλεί απορία σε κάθε άνθρωποπροπάντων στον σύγχρονο. Οι μαθητές όμως εγκαταλείπουν τα βέβαια για να ακολουθήσουν το φαινομενικά άγνωστο. Γιατί; Διότι στο πρόσωπο του Χριστού αναγνώρισαν την αλήθεια που αναζητούσε η ψυχή τους. Η φωνή Του δεν ήταν μία απλή ανθρώπινη πρόσκληση, αλλά ήταν η φωνή του Θεού που αγγίζει τα βάθη της καρδιάς.
Ο Χριστός δεν τους υπόσχεται πλούτη, αξιώματα ή επίγεια δόξα. Τους προσφέρει κάτι πολύ μεγαλύτερο: να γίνουν συνεργοί στο έργο της σωτηρίας του κόσμου. Από ψαράδες ψαριών θα γίνουν «αλιείς ανθρώπων». Θα βγάζουν πλέον ανθρώπους όχι από τη θάλασσα, αλλά από τα σκοτεινά νερά της αμαρτίας, της απελπισίας και του θανάτου. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας σημειώνει ότι: «ο Κύριος κάλεσε ανθρώπους απλούς και αγράμματους, ώστε να φανεί ότι η διάδοση του Ευαγγελίου δεν είναι έργο ανθρώπινης σοφίας αλλά θείας δυνάμεως». Η Εκκλησία νίκησε τον κόσμο όχι με όπλα, πλούτο ή εξουσία, αλλά με τη χάρη του Θεού. Οι Απόστολοι μάς διδάσκουν την υπακοή της πίστεως. Δεν γνώριζαν πού θα τους οδηγήσει ο Χριστός. Γνώριζαν όμως ποιον ακολουθούσαν. Και όταν γνωρίζει κανείς τον Χριστό, δεν φοβάται το μέλλον. Η παρουσία Του γίνεται πυξίδα, φως και δύναμη.
Ο Χριστός εξακολουθεί και σήμερα να περνά από τις «ακτές» της ζωής μας. Περνά από το σπίτι μας, την εργασία μας, τις αγωνίες μας, τις απογοητεύσεις μας. Και μας λέγει: «Ακολούθησέ με». Πολλές φορές όμως είμαστε τόσο απορροφημένοι και καθηλωμένοι από τα «δίχτυα» της ζωής μας, ώστε δεν ακούμε τη φωνή Του. Άλλος έχει παγιδευθεί στην αγωνία για τα υλικά αγαθά. Άλλος στις φιλοδοξίες. Άλλος στην καθημερινή μέριμνα. Άλλος σε πάθη και συνήθειες που έχουν γίνει δεύτερη φύση. Τα δίχτυα αυτά δεν είναι άσχημα καθαυτά, αλλά μπορούν να γίνουν εμπόδιο όταν καταλαμβάνουν τη θέση που ανήκει στον Θεό. Όπως διδάσκει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:«τα πάθη μοιάζουν με δίχτυα που αιχμαλωτίζουν τον νου και τον κρατούν δεμένο στα γήινα».
Σήμερα ο κόσμος διψά για αυθεντικούς χριστιανούς. Όχι μόνο για ανθρώπους που φέρουν το όνομα του χριστιανού, αλλά για ανθρώπους που ζουν το Ευαγγέλιο. Ο καθένας μας καλείται να γίνει, κατά κάποιον τρόπο, «αλιεύς ανθρώπων». Ο γονέας με το παράδειγμά του. Ο δάσκαλος με την αγάπη του. Ο νέος με την καθαρότητα της ζωής του. Ο εργαζόμενος με την τιμιότητά του. Γιατί δεν κερδίζουμε ψυχές με λόγια εντυπωσιακά, αλλά με ζωή που μαρτυρεί τον Χριστό.
Αδελφοί μου, στη σύγχρονη κοινωνία μας, περισσότερο από το παρελθόν, οι άνθρωποι φροντίζουμε να εξασφαλίσουμε την προσωπική μας άνεση, το βόλεμά μας σε κάθε επίπεδο, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο ασκούμε τα καθήκοντα της πίστεως μας. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν σήμερα: Ποια είναι τα δικά μας δίχτυα; Τι είναι εκείνο που μας κρατά μακριά από την ολοκληρωτική εμπιστοσύνη στον Χριστό; Τι είναι εκείνο που δυσκολευόμαστε να αφήσουμε για χάρη Του; Ο Κύριος δεν ζητά πάντοτε να εγκαταλείψουμε επαγγέλματα ή οικογένειες. Ζητά όμως να Του παραδώσουμε την καρδιά μας. Να Τον κάνουμε πρώτο στη ζωή μας. Να ακολουθήσουμε το θέλημά Του, με εμπιστοσύνη και συνέπεια. Και τότε θα ανακαλύψουμε ότι όσα αφήνουμε για τον Χριστό δεν είναι απώλεια αλλά κέρδος. Διότι Εκείνος δεν αφαιρεί, αλλά μεταμορφώνει. Δεν φτωχαίνει τον άνθρωπο, αλλά τον πλουτίζει με τη χάρη Του. Δεν περιορίζει τη ζωή, αλλά της δίνει αιώνιο νόημα.
Είθε η προθυμία των Αγίων Αποστόλων να γίνει και δική μας προθυμία. Και όταν ακούμε τη φωνή του Κυρίου να μας καλεί, να μπορούμε κι εμείς να απαντούμε με πίστη, αγάπη και θάρρος:«Ναι, Κύριε· έρχομαι να Σε ακολουθήσω». Αμήν!